Klasa 7

20 kwiecień 2021 r. – wtorek

Temat: ŻYĆ SŁOWEM BOŻYM NA CO DZIEŃ.

„błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je”
(Łk 11,28).

 

1. „Przywołali ich potem i zakazali im w ogóle przemawiać
i nauczać w imię Jezusa. Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: «Rozsądź-
cie, czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać was niż Boga?
Bo my nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli»”
(Dz 4,18-20).
2. „Apostołowie z wielką mocą świadczyli o zmartwychwstaniu
Pana Jezusa, a wszyscy oni mieli łaskę” (Dz 4,33).
3. „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu
w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko,
co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni,
aż do skończenia świata” (Mt 28,19-20).

Bóg kieruje do nas swoje słowo w czasie każdej Mszy Świętej,
zapraszając nas do stołu słowa Bożego i do stołu Eucharystii.
Mamy zatem czerpać z obydwu stołów, by być blisko Boga. W słowie
Bożym tkwi siła, która może przemieniać ludzkie serca.

Pomyślmy:

– Czym jest dla mnie słowo Boże?
– Jak często czytam Pismo Święte?
– W jaki sposób wypełniam słowa Chrystusa w swoim codziennym
życiu?

Zadanie ( przesyłamy pracę  w środę za tydzień na ocenę)

Przygotuj na cały tydzień od środy do wtorku fragmenty Pisma Św. do przeczytania ( z zeszycie zapisz sigla danego fragmentu i tytuł wskazujący o czym mówi ) i pod każdym zapisz jak je zrealizujesz.

21 kwiecień 2021 r. – środa

Temat: JEZUS CHRYSTUS – ODKUPICIEL CZŁOWIEKA.

Historia upadku – grzechu pierwszych ludzi ma swoje konsekwencje.
Są nimi: utrata raju i bliskości Boga, cierpienie i śmierć.
Bóg w swoim wielkim miłosierdziu nie pozostawia człowieka samemu
sobie. Posyła swego Syna na ziemię, by odkupić człowieka z grzechów
i dać mu życie wieczne.

„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego
dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”
(J 3,16).

 

Odczytaj tekst Pisma Św.

„Jak wam się zdaje? Jeśli kto posiada sto owiec i zabłąka się
jedna z nich: czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach
i nie pójdzie szukać tej, która się zabłąkała? A jeśli mu się uda
ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bardziej niż
dziewięćdziesięciu dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały. Tak też
nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło jedno
z tych małych” (Mt 18,12-14).

 

W zeszycie – notatka:

Historia upadku – grzechu pierwszych ludzi ma swoje konsekwencje.
Są nimi: utrata raju i bliskości Boga, cierpienie i śmierć.
Bóg w swoim wielkim miłosierdziu nie pozostawia człowieka samemu
sobie. Posyła swego Syna na ziemię, by odkupić człowieka z grzechów
i dać mu życie wieczne.

Odkupienie ofiarowane nam przez Chrystusa zobowiązuje nas
nieustannie do współpracy w dziele naszego zbawienia, a uczynimy
to najlepiej przez dzieła miłosierdzia.

14 kwiecień 2021 r. – środa

Temat: Ludzie poszukują pokoju.

W zeszycie: Zapisz

W języku biblijnym słowo „pokój” (hebr. „szalom”) oznacza życie
i zdrowie, dobrobyt i harmonię, powodzenie i szczęście, ale również
dobre stosunki między osobami, rodzinami, narodami, także między
człowiekiem a Bogiem. Przeciwieństwem pokoju jest nie tylko wojna,
ale wszystko, co szkodzi dobru człowieka i relacjom międzyludzkim.
Pokój między człowiekiem a Bogiem zostaje zniweczony przez
grzechy. Bóg w swoim wielkim miłosierdziu obdarza nas łaską pokoju
przez Osobę i dzieło swego Syna. Jezus Chrystus przynosi nam Boży
pokój i zobowiązuje swych uczniów, aby go nieśli ludziom i światu

„Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat,
Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka!” (J 14,27).
Pokój jest tym, co buduje wspólnotę. Ludzie nieustannie pragną
pokoju, a Jezus wszystkich, którzy wprowadzają pokój nazywa „błogosławionymi” oraz „synami Bożymi”.

„Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój,
albowiem oni będą nazwani synami Bożymi” (Mt 5,9).

Wysłuchaj:

W zeszycie:

Katechizm Kościoła Katolickiego naucza:

„Pokój ziemski jest obrazem i owocem pokoju Chrystusa (…).
Przez krew przelaną na krzyżu, (…) pojednał On ludzi z Bogiem, a swój
Kościół ustanowił sakramentem jedności rodzaju ludzkiego i jego
zjednoczenia z Bogiem” (KKK 2305).

W zeszycie. Notatka: Sakrament pojednania i pokuty niesie łaskę Bożego miłosierdzia i przebaczenia, leczy zranione grzechem ludzkie serca.
Szczytem pokoju jest Eucharystia. W Niej dokonuje się Ofiara pojednania
człowieka z Bogiem i braćmi. Rozbrzmiewa w Niej słowo, zwiastujące
pokój. Naszym zadaniem – jako chrześcijan – jest dzielić się tym
pokojem z innymi. Jako uczniowie Jezusa Chrystusa jesteśmy wezwani
do niesienia pokoju.

Największym szczęściem człowieka jest zjednoczenie z Bogiem,
które czyni go synem Bożym. Nieśmy orędzie pokoju w naszych
środowiskach i prowadźmy innych do Boga, czyniąc pokój. Ludzie
pokoju są godni, aby nadać im imię „synów Bożych”.

Zadanie: Napisz, dlaczego pokój jest tak bardzo potrzebny światu.

13 kwiecień 2021 r. – wtorek

Temat: Czyste spojrzenie na świat.

  1. Przeczytaj świadectwo:

„Czystość to najpiękniejsza cnota, zrodzona w sercu człowieka
i tamże dojrzewająca. (…) Jeśli mam słabą duszę, pokusa wygrywa
i popełniam grzech. Mocna zaś i nieskażona grzechem dusza odpiera
kuszenie i potrafi wytrwać w cnocie (…). Pewnego dnia stało się
coś niezwykłego (…) Była to jednocześnie wielka przemiana w moim
sercu. Jakby Pan już łzami oczyścił choć trochę me serce. Bałam się
spowiedzi. Była dla mnie ogromną ulgą, ale jeszcze tuż przed konfesjonałem szatan kusił moje myśli. «Nie idź tam» krążyło mi po głowie. Bałam się (…). Zapamiętałam to jedno zdanie: «Nie rób śmietnika z własnego życia». Stało się ono moją przepowiednią. Wszystkie wydarzenia z przeszłości kumulowały się w mojej pamięci, walczyłam.
(…) Nastąpił krótki, jednodniowy kryzys. (…) Wróciłam do walki jeszcze mocniejsza. (…) Pamiętajcie o przestrogach Pana, a w modlitwie do naszego Ojca z czystego serca wypowiadajcie słowa «i nie wódź nas na pokuszenie». Jeśli wierzycie, że ochroni was, to tak będzie. Wierzę w to i z całego serca wiary takiej wam życzę jak ziarno gorczycy” (Anka).

 

2. „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”
(Mt 5,8).

„Czystość serca” jest postawą prawości, szczerości, bezinteresowności.
Jest to przede wszystkim zgodność postępowania z prawdą
i własnym sumieniem. Człowiek „czystego serca” – to człowiek błogosławiony,
czyli szczęśliwy.

„Nie będziesz cudzołożył” (Wj 20,14).

VI przykazanie Boże stoi nie tylko na straży czystości i nierozerwalności
małżeństwa, ale również całego życia seksualnego człowieka.
Dotyczy również jego: myśli, pragnień, uczuć, woli, czynów.

3.

Formy czystości, na które  zwraca uwagę Katechizm Kościoła
Katolickiego?
A.
„Rozwiązłość jest nieuporządkowanym pożądaniem lub nieumiarkowanym
korzystaniem z przyjemności cielesnych. Przyjemność  seksualna jest moralnie nieuporządkowana, gdy szuka się jej dla niej samej w oderwaniu od nastawienia na prokreację i zjednoczenie” (KKK 2351).

B.

„Przez masturbację należy rozumieć dobrowolne pobudzanie
narządów płciowych w celu uzyskania przyjemności cielesnej.
«Zarówno Urząd Nauczycielski Kościoła wraz z niezmienną tradycją,
jak i zmysł moralny chrześcijan stanowczo stwierdzają, że masturbacja
jest aktem wewnętrznie i poważnie nieuporządkowanym»”
(KKK 2352).

C.

„Nierząd jest zjednoczeniem cielesnym między wolnym mężczyzną
i wolną kobietą poza małżeństwem. Jest on w poważnej sprzeczności
z godnością osoby ludzkiej i jej płciowości w sposób naturalny
podporządkowanej dobru małżonków, jak również przekazywaniu
życia i wychowaniu dzieci. Poza tym nierząd jest poważnym wykroczeniem,
gdy powoduje deprawację młodzieży” (KKK 2353).

Wykroczenia przeciw czystości, na które  zwraca uwagę
Katechizm Kościoła Katolickiego?
A.
Pornografia „znieważa (…) czystość, ponieważ stanowi wynaturzenie
aktu małżeńskiego, wzajemnego intymnego daru małżonków.
Narusza poważnie godność tych, którzy jej się oddają (aktorzy,
sprzedawcy, publiczność), ponieważ jedni stają się dla drugich
przedmiotem prymitywnej przyjemności i niedozwolonego zarobku.
Przenosi ona ich wszystkich w świat iluzoryczny. Pornografia jest
ciężką winą” (KKK 2354).

B.

„Prostytucja narusza godność osoby, która oddaje się prostytucji,
stając się przedmiotem przyjemności cielesnej kogoś drugiego.
Ten, kto płaci, grzeszy ciężko przeciw sobie samemu; niszczy czystość,
do której zobowiązuje go chrzest, i znieważa swoje ciało, świątynię
Ducha Świętego” (KKK 2355).

C.

„Gwałt oznacza wtargnięcie przemocą w intymność płciową osoby.
(…) Rani on głęboko prawo każdego człowieka do szacunku, wolności
oraz integralności fizycznej i moralnej. Wyrządza poważną krzywdę
ofierze i może wywrzeć piętno na całym jej życiu. Jest zawsze czynem
wewnętrznie złym” (KKK 2356).

„Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie
ochoczy, ale ciało słabe” (Mt 26,41).

Czystość serca jest darem łaski, który otrzymaliśmy na chrzcie
świętym. Ten dar mamy nieustannie pogłębiać, aby być błogosławionym,
czyli szczęśliwym człowiekiem. Umacniając nasze życie modlitwą,
słowem Bożym i sakramentami świętymi, zbliżamy się do naszego
Ojca, którego będziemy mogli kiedyś oglądać „twarzą w twarz”

Ojciec Święty Jan Paweł II naucza o potrzebie troski o czyste serce,
by móc kiedyś oglądać Boga „twarzą w twarz”:
„Błogosławieni czystego serca. Jezus zapewnia wszystkich,
którzy praktykują to błogosławieństwo, że będą oglądać Boga.
Ludzie o czystej i kryształowej duszy już w tym życiu «widzą w Bogu»
sprawy, które domagają się szczególnej czystości: np. miłość – małżeń-
stwo. Kościół mówi o tym zawsze, a szczególnie w naszych czasach,
dobitnie i jasno, oświecając swoją nauką świat, przede wszystkim zaś
środowisko młodzieży” (Jan Paweł II, Lima, 2 lutego 1985 r.).

4. W zeszycie:

Napisz,

  • czym powinien kierować się człowiek, aby dobrze wypełnić szóste błogosławieństwo: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5,8).
  • Co pomaga mi w umacnianiu cnoty czystości?

7 kwiecień 2021 r. – wtorek

Temat: Miłosierdzie Boże.

Otwórz link

https://diecezjasandomierska.pl/katecheza-odkrylem-milosc-czyli-rzecz-o-bozym-milosierdziu-klasy-v-viii/

30 marzec 2021 r. – wtorek

Temat:  Sprawiedliwość w życiu codziennym.

  1. Przeczytaj uważnie fragment Katechizmu:

Sprawiedliwość jest cnotą moralną, która polega na stałej
i trwałej woli oddawania Bogu i bliźniemu tego, co im się należy.
Sprawiedliwość w stosunku do Boga nazywana jest «cnotą religijno-
ści». W stosunku do ludzi uzdalnia ona do poszanowania praw każdego
i do wprowadzania w stosunkach ludzkich harmonii, która sprzyja
bezstronności względem osób i dobra wspólnego. Człowiek sprawiedliwy,
często wspominany w Piśmie Świętym, wyróżnia się stałą uczciwością
swoich myśli i prawością swojego postępowania w stosunku
do bliźniego” (KKK 1807).

W zeszycie:

– Czym charakteryzuje się człowiek sprawiedliwy?

 

2. „Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili,
i wy im czyńcie! Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy” (Mt 7,12).

W zeszycie:

– Jakiej postawy wymaga Chrystus od uczniów?

3. „Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako
świadek” (Wj 20,16).
269
„Obmowa i oszczerstwo niszczą dobre imię i cześć bliźniego.
Cześć jest świadectwem społecznym składanym godności człowieka
i każdy ma naturalne prawo do czci, do dobrego imienia i do szacunku.
Tak więc obmowa i oszczerstwo naruszają cnoty sprawiedliwości
i miłości” (KKK 2479).

W zeszycie:

– Na jakie wartości wskazuje VIII przykazanie Boże?

4. „Wszelkie wykroczenie przeciw sprawiedliwości i prawdzie
nakłada obowiązek naprawienia krzywd, nawet jeśli jego sprawca otrzymał
przebaczenie. Jeśli jest rzeczą niemożliwą naprawienie szkody
publicznie, należy to zrobić w sposób ukryty; jeśli ten,
kto doznał krzywdy, nie może zostać wynagrodzony bezpośrednio,
powinien otrzymać zadośćuczynienie moralne w imię miło-
ści. Obowiązek naprawienia krzywd dotyczy również przewinień
popełnionych wobec dobrego imienia drugiego człowieka. Naprawienie
krzywd – moralne, a niekiedy materialne – powinno być ocenione
na miarę wyrządzonej szkody. Jest ono obowiązkiem sumienia”
(KKK 2487).

W zeszycie:
– Co jest wykroczeniem przeciw prawdzie i sprawiedliwości?

5. Miejcie się na baczności przed ludźmi! Będą was wydawać sądom
i w swych synagogach będą was biczować” (Mt 10,17).

W zeszycie:

– Kogo możemy nazwać świadkiem wiary, gdyż oddał życie
w obronie sprawiedliwości i prawdy?

Przeczytaj:

6. „Człowiek wierzący «cierpi dla sprawiedliwości», gdy w zamian
za swoją wierność Bogu doświadcza upokorzeń, obrzucany jest obelgami,
wyśmiewany w swoim środowisku, doznaje niezrozumienia
nieraz nawet od najbliższych. Gdy naraża się na sprzeciw, niepopularność
i inne przykre konsekwencje. Zawsze jednak gotowy do złożenia
każdej ofiary, bo «trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi» (Dz 5,29)”
(Bydgoszcz, 7 czerwca 1999 r.).

31 marzec 2021 r. – środa

Temat: Triduum Paschalne upamiętnieniem tajemnic tajemnic naszej wiary.

 

  1. Wysłuchaj:

Bracia bawią się w kościele palmami, uderzając się nimi wzajemnie. Mama nie jest zachwycona. Po krótkiej reprymendzie obydwaj na chwilę się uspokajają. Jednak podczas czytania tekstu Męki Pańskiej dzieje się coś niezwykłego.

 

2. Wysłuchaj

W zeszycie:

Dlaczego Jezus umarł na krzyżu?

3. Wysłuchaj:”

 

3. Wysłuchaj:

 

23 marzec 2021 r. – wtorek

Temat: Błogosławieństwa prawem Królestwa Bożego.

Naucz się 8 błogosławieństw.

1. Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

2. Błogosławieni, którzy się smucą (lub płaczą), albowiem oni będą pocieszeni.

3. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.

4. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

5. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

6. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

7. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

8. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

W zeszycie: 

Napisz, które z Ośmiu Błogosławieństw najbardziej do Cebie przemawia
i w jaki sposób możesz je realizować

24 marzec 2021 r. – środa

Temat: Moja postawa wobec bliźnich.

– Co rozumiemy pod pojęciem „postawa”?

Postawa – akt woli przejawiający się w czynach, podejmowanie
określonych działań w odpowiedzi na oczekiwania społeczne.

„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo
niebieskie” (Mt 5,3).
„Ten jest ubogi duchem, kto gotów ze swego bogactwa szczodrze
świadczyć potrzebującym. (…) Dobra materialne są bowiem
po to, ażeby służyć drugim, zwłaszcza będącym w potrzebie. (…)
«Błogosławieni ubodzy w duchu». Jest to wołanie Chrystusa,
które dzisiaj winien usłyszeć każdy chrześcijanin, każdy człowiek
wierzący. Bardzo potrzeba ludzi ubogich duchem, czyli otwartych
na przyjęcie prawdy i łaski, na wielkie sprawy Boże; ludzi o wielkim
sercu, którzy nie zachwycili się blaskami bogactw tego świata i nie
pozwalają, aby one zawładnęły ich sercami. Oni są prawdziwie
mocni, bo napełnieni bogactwem łaski Bożej. Żyją w świadomości,
że są obdarowywani przez Boga nieustannie i bez końca” (Jan Paweł II,
Ełk, 8 czerwca 1999 r.).

W zeszycie: 

– Błogosławiony ubogi w duchu to …

 

 

 

16 marzec 2021 r. – wtorek

Temat: Jezus Chrystus postacią historyczną.

Przypomnij sobie

  1. Jaka była sytuacja polityczna w Palestynie za czasów Chrystusa?
  2. Kto był wtedy cesarzem rzymskim?
  3. Kto był królem Judei?

Niektórzy ludzie, dla których Jezus jest postacią niewygodną i
przeszkadzającą w życiu, chcieliby Go usunąć z kart historii. Nie ma jednak najmniejszych wątpliwości, co do tego, że Jezus jest postacią historyczną. Biorąc pod uwagę źródła historyczne na bycie śmiesznym naraża się osoba twierdząca, że Jezus nie istniał. Na podstawie dokumentów wiemy, kiedy i gdzie się urodził, gdzie mieszkał i kiedy umarł.
Zatrzymamy się dziś nad tymi dokumentami dłuższą chwilę.
Skąd wiemy, że Jezus naprawdę istniał?
Oczywiście, najwięcej wiemy o życiu Jezusa z Ewangelii i innych pism Nowego Testamentu. Niektórzy przeciwnicy chrześcijaństwa mówią jednak, że pisma chrześcijańskie są mało wiarygodne, bo ich autorami są chrześcijanie, którym zależało na tym, żeby
potwierdzić życie Jezusa. Nie jest to prawda, bo Nowy Testament jest także niepodważalnym źródłem historycznym. Okazuje się też, że nie tylko dokumenty chrześcijańskie mówią o Jezusie i potwierdzają, że żył naprawdę.
Poznajmy te dokumenty.
Zapoznaj się z nimi.

 

 

W zeszycie: 

Uzupełnij tabelę

Autor Tytuł dzieła Co mówi o Jezusie

Trzy minuty o kimś szczególnym, kto zmienił świat…
OBEJRZYJ http://facebog.deon.pl/ktos-wiecej

Napisz w zeszycie Kim dla Ciebie jest Jezus Chrystus? odeślij na pocztę.

17 marzec 2021 r. – środa

Temat: Zbawcza działalność Pana Jezusa.

„Cztery miesiące temu stwierdzili u mnie stwardnienie rozsiane
(sm). Diagnoza była szokiem dla wszystkich. Dla mnie
wszystko straciło sens. Zaczęły się codzienne pretensje do Boga.
Codziennie, gdy wstawałam, zamiast modlitwy, mówiłam: «Dlaczego?
Jesteś niesprawiedliwy! Nie kochasz mnie!». Trzeciego dnia rekolekcji
doznałam wspaniałej i niezwykłej łaski Pana. On uzdrowił moją duszę.
Sprawił, że narodziłam się na nowo. Przyjęłam Jezusa jako jedynego
Pana i Zbawiciela. (…) Powiedziałam Mu: «Kocham Cię Jezu!
Pragnę, abyś stał się moim jedynym Panem i Zbawicielem. Bez Ciebie
jestem słaba. Oddaję się Tobie w całości, oddaję Ci moje życie, moją
chorobę. Niech się dzieje wola Twoja. Ufam Ci mój Panie i Zbawicielu».
Od tego momentu wszystko się zmieniło, stało się łatwiejsze, czułam
taki niezwykły pokój w sercu” (Marta).
– Co dokonało się w życiu Marty po spotkaniu z Jezusem?

W zeszycie:

Na podstawie poniższych tekstów biblijnych podaj co tworzy zbawczą działalność Jezusa. Odpowiedzi prześlij na pocztę parafii.

 

I
„Rzekł do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem.
Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy
we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?». Odpowiedziała Mu:
«Tak, Panie! Ja mocno wierzę, żeś Ty jest Mesjasz, Syn Boży, który miał
przyjść na świat»” (J 11,25-27).
„Ja przyszedłem na świat jako światło, aby każdy, kto we mnie wierzy,
nie pozostawał w ciemności” (J 12,46).
– Kim jest Jezus i w jakim celu przyszedł na ziemię?

II
„Potem powrócił Jezus w mocy Ducha do Galilei, a wieść o Nim
rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich” (Łk 4,14-15).
„Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili,
i wy im czyńcie! Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy” (Mt 7,12).
„A Król im odpowie: «Zaprawdę powiadam wam: Wszystko,
co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście
uczynili»” (Mt 25,40).
„To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak
jak ja was umiłowałem” (J 15,12).

– O czym Pan Jezus nauczał?

III
„On zaś rzekł do niej: «Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju
i bądź uzdrowiona ze swej dolegliwości!»” (Mk 5,34).
„Przyprowadzili Mu głuchoniemego i prosili Go, żeby położył
na niego rękę. On wziął go na bok, osobno od tłumu, włożył palce
w jego uszy i śliną dotknął mu języka; a spojrzawszy w niebo, westchnął
i rzekł do niego: «Effatha», to znaczy: Otwórz się! Zaraz otworzyły
się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo
mówić” (Mk 7,32-35).
– Co uczynił Pan Jezus?

IV
„Piłat odparł: «Cóż więc złego uczynił?» Lecz oni jeszcze głośniej
krzyczeli: «Ukrzyżuj Go!». Wtedy Piłat, chcąc zadowolić tłum, uwolnił
im Barabasza, Jezusa zaś kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie
(…). Następnie wyprowadzili Go, aby Go ukrzyżować. I przymusili niejakiego Szymona z Cyreny, ojca Aleksandra i Rufusa, który wracając
z pola właśnie przechodził, żeby niósł krzyż Jego. Przyprowadzili Go
na miejsce Golgota, to znaczy miejsce Czaszki” (Mk 15,14-15.20b-22).
– Jakie wydarzenie opisuje powyższy tekst Ewangelii według
św. Marka?

V
„Gdy przyszli na miejsce, zwane «Czaszką», ukrzyżowali tam
Jego i złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej Jego stronie.
Lecz Jezus mówił: «Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią»
(…) Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię
aż do godziny dziewiątej. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła
się przez środek. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze,
w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął
ducha” (Łk 23,33-34.44-46).
– W jakim celu Pan Jezus przyszedł na ziemię?

VI
„Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła
Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób. A oto powstało wielkie
trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z nieba, podszedł,
odsunął kamień i usiadł na nim. (…) Anioł zaś przemówił do niewiast:
«Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego.
Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie
miejsce, gdzie leżał». (…) A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł:
«Witajcie». One zbliżyły się do Niego, objęły Go za nogi i oddały
Mu pokłon” (Mt 28,1-2.4-6.9).
– Co stało się z Jezusem po śmierci?

VII
„Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce błogosławił
ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony
do nieba” (Łk 24,50-51).
– Co wydarzyło się w Betanii?

 

9 marzec 2021 r. – wtorek

Temat: Tajemnica Wcielenia.

Na poprzedniej katechezie mówiliśmy o proroctwach ze Starego
Testamentu, które zapowiadały przyjście Mesjasza.

W zeszycie: – Co znaczy słowo „Mesjasz”?
Jezus Chrystus jest zapowiadanym Mesjaszem, a proroctwa dotyczące
Jego mesjańskiego posłannictwa, wypełniły się w Nowym Testamencie.
Człowiek przez swoje nieposłuszeństwo i grzech zerwał przyjaźń
z Bogiem. Jednak Bóg nie odwrócił się od człowieka, lecz zesłał
na ziemię swego Syna Jednorodzonego, aby go odkupił.

Święta Bożego Narodzenia wprowadzają nas w Tajemnicę Wcielenia.
Sposób, w jaki przygotowujemy się do przeżycia tych świąt,
świadczy o tym, jaką wartość ma dla nas Tajemnica Wcielenia.

Prolog z Ewangelii według św. Jana – 1,1-7.14.
„Na początku było Słowo,
a Słowo było u Boga,
i Bogiem było Słowo.
Ono było na początku u Boga.
Wszystko przez Nie się stało,
a bez Niego nic się nie stało,
co się stało.
W Nim było życie,
a życie było światłością ludzi,
a światłość w ciemności świeci
i ciemność jej nie ogarnęła.
Pojawił się człowiek posłany przez Boga –
Jan mu było na imię.
Przyszedł on na świadectwo,
aby zaświadczyć o światłości,
by wszyscy uwierzyli przez niego.
(…)
A Słowo stało się ciałem
i zamieszkało wśród nas.
I oglądaliśmy Jego chwałę,
chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca,
pełen łaski i prawdy” (J 1,1-7.14).

W Prologu św. Jana zawarte są następujące myśli:
1. Jezus jest Synem Boga Stworzyciela.
2. Życie Boże jest porównane do światłości, która oświeca drogę
do zbawienia.
3. Misję Chrystusa poprzedzał Jan Chrzciciel.
4. „Słowem” i „Światłością” jest nazwany Chrystus, czyli Mesjasz.
5. Dzieci Boże wyróżniają się wiarą w Chrystusa Zbawiciela.
6. Syn Boży przyjmuje ludzką naturę.

 

W zeszycie: – Co dało człowiekowi Wcielenie Syna Bożego?

10 marzec 2021 r. – środa

Temat: Jezus Chrystus Bóg – Człowiek.

 

„Gdyby ktoś zapytał mnie: «Czy wiem jak wygląda Bóg?»
odpowiedziałbym: «Nie wiem, ponieważ nigdy go nie widziałem». Gdyby ktoś zapytał mnie: «Kim jest Bóg?» opowiedziałbym: «Jest wszystkim, drogą, prawdą, życiem». Gdyby ktoś zapytał mnie: «Czy w swoim życiu doświadczyłem Bożej opieki?» Chętnie podzieliłbym się osobistym przeżyciem związanym z Jego opieką.
Wszystko zaczęło się w momencie, gdy moje dotychczasowe życie
legło w gruzach. (…) Poszedłem na spotkanie do wspólnoty Odnowy
w Duchu Świętym. Podczas spotkania w przerwie między pieśniami
jeden z członków wspólnoty (…), powiedział słowa, które pochodziły
od Pana: «Nie oceniam Cię tak, jak ty siebie oceniasz, nie obwiniam
Cię tak, jak ty siebie obwiniasz, nie potępiam Cię tak, jak ty siebie
potępiasz, Ja jestem miłością, nikt nie żałował, kto mi zaufał,
zaufaj mi». Uczucie, jakie ogarnęło mnie po usłyszanych słowach było
niesamowite, poczułem jakby jakaś błyskawica miłości uderzyła
w moje serce i skruszyła nękające mnie troski. Z moich oczu wypłynęły
łzy, płakałem jak małe dziecko. Poczułem Jego ogromną miłość
do mnie, poczułem jak bardzo mnie kocha!” (Rafał).
– Co pomaga odkryć Boga w życiu i w świecie?
– Kim jest Jezus Chrystus?

 

 

Jezus Bogiem

W zeszycie: 

 

Jezus człowiekiem

Sobór Watykański II, konst. Gaudium et spes,

„Syn Boży… ludzkimi rękoma pracował, ludzkim myślał umysłem, ludzką działał wolą, ludzkim sercem kochał, urodzony z Maryi Dziewicy, stał się prawdziwie jednym z nas, we wszystkim do nas podobnym oprócz
grzechu.”

W zeszycie: Co świadczy o tym, ze Jezus jest prawdziwym człowiekiem?

 

2 marzec 2021 r. – wtorek

Temat:Bóg Panem czasu i historii.

1. Czas jest nam dany od Boga. Życie każdego człowieka na ziemi
jest ujęte w ramy czasowe, które są określone datą jego narodzin
i odliczane kolejnymi etapami rozwoju. W tym celu używamy zegarów,
kalendarzy. Niejednokrotnie zapisujemy ważne daty i godziny
wydarzeń. Świętujemy rocznice, planujemy i podsumowujemy różne
wydarzenia. Zwieńczeniem ziemskiego trudu jest przejście do życia
wiecznego z Bogiem.

2. Przeczytaj.„Gdy patrzę na moją historię życia, widzę moje zwątpienia, kryzysy, zniechęcenie, słabości, upadki. Czasem pojawia się myśl, że może ta droga to nie dla mnie, bo za trudna, zbyt wymagająca. Ale gdy
patrzę na tę moją historię, widzę też Boga, który ciągle ze mną jest.
On patrzy na mnie z miłością i wyciąga do mnie Swą rękę. Działa
w moim życiu. Walczy o mnie. Kiedy ja już nie mam sił, On chce być
moją siłą. Kiedy moja wiara słabnie, On pokazuje mi, że wciąż we mnie
wierzy. Kiedy ja tracę nadzieję, On mówi mi, że mnie samej z tym cię-
żarem nie zostawi. Potrzebuję nawrócenia, wciąż potrzebuję tej przemiany,
bo daleko mi do wiary prawdziwych, świętych chrześcijan.
Wiem jednak, że Bóg jest i że moje życie to historia Jego miłości
i wierności względem słabego i grzesznego człowieka, jakim jestem.
Bóg spełnił wszystkie moje pragnienia, nawet te niewypowiedziane.
«zaplanował dla mnie więcej niż ja sama». Moje życie to Jego dar.
On ciągle pisze tę moją historię i pisze ją przepięknie. Jest moim
Bogiem, Panem i Zbawicielem. To mój najlepszy i najwierniejszy
Przyjaciel” (Paulina).

3. Pismo św. Przeczytaj.

Dialog z tekstem biblijnym.
„Wszystko ma swój czas,
i jest wyznaczona godzina
na wszystkie sprawy pod niebem:
Jest czas rodzenia i czas umierania,
Czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono. (…)
Uczynił wszystko pięknie w swoim czasie,
dał im nawet wyobrażenie o dziejach świata,
tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł,
jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca. (…)
Poznałem, że wszystko, co czyni Bóg,
na wieki będzie trwało,
do tego nic dodać nie można
ani od tego coś odjąć” (Koh 3,1-2.11.14).

W zeszycie odpowiedz na pytania:

– Kto wyznacza czas wszystkim sprawom na ziemi?
– Jak długo będzie trwało to, co Bóg czyni?

W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy:
„Nie istnieje nic, co nie zawdzięczałoby swego istnienia Bogu Stwórcy.
Świat zaczął się wtedy, gdy został wydobyty z nicości słowem Boga;
wszystkie istniejące byty, cała natura, cała historia ludzka zakorzeniają
się w tym pierwotnym wydarzeniu; ono jest początkiem, który tworzy
świat i zapoczątkowuje czas” (KKK 338).

W zeszycie odpowiedz na pytania:
– Komu zawdzięczamy nasze istnienie?
– Jakie wydarzenie daje początek wszystkiemu na ziemi?

Z Katechizmu Kościoła Katolickiego:
„Nie znamy czasu, kiedy ma zakończyć się ziemia i ludzkość,
ani nie wiemy, w jaki sposób wszechświat ma zostać zmieniony.
Przemija wprawdzie postać tego świata zniekształcona grzechem,
ale pouczeni jesteśmy, że Bóg gotuje nowe mieszkanie i nową ziemię,
gdzie mieszka sprawiedliwość, a szczęśliwość zaspokoi i przewyższy
wszelkie pragnienie pokoju, jakie żywią serca ludzkie” (KKK 1048).

W zeszycie odpowiedz na pytania:

– Jakiego wydarzenia człowiek nie może umiejscowić w czasie?
– Co Bóg przygotował dla nas, kiedy ustanie życie na ziemi?

Nasze życie to czas dany nam od Boga. Każdy z nas tworzy swoją
własną, małą historię, określoną ramami czasu i wydarzeń.

Uzupełnij tabelę.

3 marzec 2021 r. – środa

Temat: Oczekiwany Mesjasz.

 

W zeszycie: Rozwiąż krzyżówkę i podaj odpowiedzi z hasłem.

W Piśmie Świętym czytamy:
„Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę,
pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej:
ono zmiażdży ci głowę,
a ty zmiażdżysz mu piętę” (Rdz 3,15).
– Kogo zapowiada tekst biblijny?

Na kartach Starego Testame tu odnajdujemy zbawczy plan Boga,
a jego realizację w księgach Nowego Testamentu.
Starotestamentalny tekst, zwany „protoewangelią” (por. Rdz 3,15)
zapowiada przyjście Mesjasza, który odkupi ludzkość z niewoli grzechu,
śmierci i szatana.
Święty Jan Chrzciciel przygotowywał ludzi na przyjście Zbawiciela.
W Ewangelii według św. Łukasza znajdujemy świadectwo Jana
Chrzciciela o Mesjaszu.

Oczytanie tekstów z Pisma Świętego .
„Obchodził więc całą okolicę nad Jordanem i głosił chrzest nawrócenia dla odpuszczenia grzechów, jak jest napisane w księdze mów proroka Izajasza:
Głos wołającego na pustyni:
Przygotujcie drogę Panu,
prostujcie ścieżki dla Niego!” (Łk 3,3-4).

„Gdy więc lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły
w swych sercach co do Jana, czy nie jest on Mesjaszem, on tak przemówił
do wszystkich: «Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy
ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów.
On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem. Ma On wiejadło
w ręku dla oczyszczenia swego omłotu: pszenicę zbierze do spichlerza,
a plewy spali w ogniu nieugaszonym»” (Łk 3,15-17).

„Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych
uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?» A oni
odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni
za Jeremiasza albo za jednego z proroków». Jezus zapytał ich:
«A wy za kogo Mnie uważacie?» Odpowiedział Szymon Piotr:
«Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego»” (Mt 16,13-16).

W zeszycie: Co mówią o Chrystusie powyższe teksty Pisma Św.?

 

W Adwencie przygotowujemy się na pierwsze przyjście Zbawiciela
na ziemię, które wspominamy w Uroczystość Bożego Narodzenia
oraz powtórne – na końcu świata.

23 luty 2021 r. – wtorek

Temat: Naród Wybrany w niewoli babilońskiej.

1. Wysłuchaj nagrania.

Człowiek, odwracając się od Bożych przykazań, popada w swoistego
rodzaju niewolę – niewolę grzechu. Pomimo wielokrotnego
nawoływania proroków do nawrócenia, Naród Wybrany pogrążał się
w grzechu, zapominając o przymierzu z Bogiem. Nie słuchał próśb,
jakie Bóg kierował do Niego. Tak było między innymi w czasach proroka Jeremiasza. Konsekwencją nieposłuszeństwa Narodu Wybranego była utrata wolności – niewola babilońska.

Odczytanie tekstu z Pisma Świętego – Jr 9,10.
„Zamienię Jerozolimę w stos gruzu,
siedlisko szakali,
miasta zaś judzkie w pustkowie
pozbawione mieszkańców” (Jr 9,10).
W zeszycie:

odpowiedz na pytanie – Co zapowiadał prorok Jeremiasz?

Przepowiednia proroka Jeremiasza sprawdziła się. Jerozolima
została zniszczona. Dokonali tego Chaldejczycy – lud semicki,
który zamieszkiwał tereny Babilonii.

Odczytanie tekstu z Pisma Świętego – 2Krn 36,15-21.
„Pan, Bóg ich ojców, bez wytchnienia wysłał do nich swoich
posłańców, albowiem litował się nad swym ludem i nad swym mieszkaniem.
Oni jednak szydzili z Bożych wysłanników, lekceważyli ich
słowa i wyśmiewali się z Jego proroków, aż wzmógł się gniew Pana
na swój naród do tego stopnia, iż nie było już ocalenia.
Sprowadził wtedy przeciw nim króla chaldejskiego (…).
[Bóg] wszystko oddał w jego ręce. Wszystkie naczynia świątyni Bożej,
tak wielkie, jak i małe, wraz ze skarbami domu Pańskiego i ze skarbami
króla, i jego książąt, wywiózł do Babilonu. Spalili też [Chaldejczycy]
świątynię Boża i zburzyli mury Jerozolimy, wszystkie jej pałace spalili
ogniem i wzięli się do niszczenia wszystkich kosztownych sprzętów.
Ocalałą spod miecza resztę [król] uprowadził na wygnanie do Babilonu
i stali się niewolnikami jego i jego synów, aż do nadejścia panowania
perskiego. I tak się spełniło słowo Pańskie, wypowiedziane przez
usta Jeremiasza: «Dokąd kraj nie wywiąże się ze swych szabatów,
będzie leżał odłogiem przez cały czas swego zniszczenia, to jest przez
siedemdziesiąt lat»” (2Krn 36,15-21).

W zeszycie:

odpowiedz na pytanie  – Co uczynili Chajdejczycy ze świątynią i całą Jerozolimą?
– Jak postąpili najeźdźcy z ludnością?

Podsumowanie .
Proroctwa Jeremiasza spełniły się dokładnie. Król Nabuchodonozor
II oblegał Jerozolimę dwukrotnie. Najpierw zajął ją i posłał
na wygnanie wielu jej mieszkańców. Następnie dowiedziawszy się,
że nie ustają bunty przeciwko jego panowaniu, wrócił raz jeszcze,
by dokończyć dzieła spustoszenia. Babilończycy zrabowali i spalili
miasto, wymordowali znaczną część ludności. Piękna świątynia
Salomona została spalona, a Arka Przymierza została zniszczona.
Było to w roku 587 przed Chrystusem. Król Nabuchodonozor II zarzą-
dził wygnanie i przesiedlenie Żydów do Babilonu. Izraelici w niewoli
odczuwali tęsknotę za Ojczyzną. Około 539 roku zostali uwolnieni
przez Cyrusa II Starszego zwanego Wielkim i powrócili do Judy.
We współczesnym świecie, człowiek mimo wolności w sensie
autonomii państwa żyje zniewolony grzechem, niejednokrotnie uzależniony od dóbr nowoczesnego świata. Staje się niewolnikiem dóbr
doczesnych.

Katechizm Kościoła Katolickiego naucza:
„Wolność jest możliwością działania lub niedziałania, a więc podejmowania przez siebie dobrowolnych działań. Osiąga ona doskonałość swojego działania, gdy jest ukierunkowana na Boga, który jest naszym najwyższym Dobrem” (KKK 1744).

W zeszycie:

odpowiedz na pytanie  – Czym jest wolność według nauczania Katechizmu Kościoła Katolickiego?
Każdy z nas jest powołany do wolności ukierunkowanej na Boga.
Tylko takie czyny są w pełni dobre i wolne zarazem, jeśli zgadzają się
z prawem ustanowionym przez Boga.

W zeszycie:

Podaj 3 przykłady zniewolenia człowieka orz sposoby przeciwstawiania się tym zagrożeniom.

Co zniewala człowieka?                        Jak pzreciwdziałać

1.

2.

3.

24 luty 2021 r. – środa

Temat: Machabeusze – ludzie wierni Bogu.

„W 1920 r. odbywał się w Nowym Jorku głośny proces spadkowy.
Chodziło o spadek po multimilionerze Mennforcie. Jedyną spadkobierczynią była jego córka Gracja. W obecności świadków sędzia
otworzył kopertę z testamentem i przeczytał następujący tekst:
«Majątek mój przeznaczam jedynej mojej córce, Gracji. Zanim jednak
stanie się jego prawną właścicielką, żądam od niej wyrzeczenia się
wiary katolickiej». Wówczas sędzia zwrócił się z zapytaniem do Gracji,
czy wyrzeka się wiary. W sali zapanowała cisza. Po chwili Gracja zdecydowanym głosem powiedziała: «Wiary się nie wyrzekam». «Wobec tego
– powiedział sędzia – majątek przechodzi na skarb państwa”
(K. Pietrzyk, Trzy minuty dla Boga, Warszawa 2005, s. 76).

Naród izraelski często był poddawany próbie wiary. Po powrocie
z niewoli babilońskiej nie cieszył się długo swoją wolnością, został
znów napadnięty. Tym razem przez Syryjczyków. Chcieli oni, aby Izraelici
wyrzekli się wiary w Jedynego Boga, odstąpili od Bożych przykazań.
Po raz kolejny Izraelici doświadczali licznych prześladowań, lecz dzielnie stawiali czoła prześladowcom.

 

Wysłuchaj fragmentu 2 Ksiegi. Machabejskiej (2Mch 7,1-8.20-23c.25b.27a.29-30.37.39-41).

W zeszycie

Odpowiedz na pytania:

– Jaka była postawa braci wobec cierpienia?
– Jak możemy scharakteryzować postawę matki?

Papież Benedykt XVI naucza:
„Wiara mocna musi przejść przez próby. Wiara żywa musi ciągle wzrastać. Nasza wiara w Jezusa musi często się konfrontować z niewiarą innych, by pozostać naszą wiarą na zawsze” (Benedykt XVI, Kraków, 27 maja 2006 r.).

W zeszycie

Odpowiedz na pytanie:

– Co na temat wiary mówi Benedykt XVI?

Bierzmowanie jest sakramentem umocnienia w wierze.
Zastanowimy się teraz nad słowami, które wypowiecie, przystępując
do sakramentu bierzmowania:
„Pragniemy, aby Duch Święty, którego otrzymamy, umocnił nas
do mężnego wyznawania wiary i do postępowania według jej zasad”
(z liturgii sakramentu bierzmowania).

W zeszycie

Odpowiedz na pytania:

– Co na temat wiary mówi Benedykt XVI?

– O co będziecie prosić Ducha Świętego w sakramencie bierzmowania?

– Co trzeba czynić, aby wytrwać w wierze?
– Jak należy wyznawać wiarę

Naród Wybrany przez wieki przeżywał próbę wiary. Kościół również
był prześladowany i jest nadal doświadczany ogromem przeciwności.
Modlitwa i ufność Bogu pomagają wytrwać w wierze, a nawet
cierpieć i oddać życie za wiarę.

 

16 luty 2021 r. – wtorek

Temat: Bóg przez Jeremiasza wzywa do nawrócenia.

  1. Powiem wprost: nawróciłem się, ale był czas, w którym, odwróciłem się od Boga. (…) W pewnym momencie dotkliwie poczułem brak wiary – poczułem pustkę. Jestem na etapie, gdy odzyskuję siebie
    dla Boga. To wspaniałe. Mój przewodnik duchowy pomaga mi w tym
    procesie. (…) Już wiem, że trzeba powalczyć o Boga, powalczyć oto,
    aby zmienić swoje życie. Jeśli wierzysz to pamiętaj, że jesteś zobowiązany bronić swojej wiary” (Karol Nowakowski).

Każdy z nas w swoim życiu podejmuje jakieś decyzje, rozwiązuje problemy, pokonuje trudności. Nasze rozwiązania nie zawsze są słuszne.
Zdarza się, że nie wypełniamy przykazań Bożych, czyli grzeszymy, ale Bóg zawsze okazuje nam swoją miłość i czeka na nasz powrót.
Na dzisiejszej katechezie będziemy mówić o proroku Jeremiaszu,
który nawoływał do nawrócenia.

 

Wspomniany Babilon

 

2. Odczytanie tekstu z Pisma Świętego – Jr 4,14a.
„Oczyść swe serce z nieprawości, Jerozolimo, abyś została ocalona!” (Jr 4,14a).

W zeszycie:

– Do czego nawołuje prorok Jeremiasz?

3. Odczytanie tekstu z Pisma Świętego – Jr 31,31.33b-34.
„Oto nadchodzą dni, – wyrocznia Pana – kiedy zawrę z domem Izraela «i z domem judzkim» nowe przymierze.
(…) Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu.
Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi narodem.
I nie będą się musieli wzajemnie pouczać jeden mówiąc do drugiego:
«Poznajcie Pana!»
Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie – wyrocznia Pana, ponieważ odpuszczę im występki,
a o grzechach ich nie będę już wspominał” (Jr 31,31.33b-34).

w zeszycie

– Co zapowiadał prorok Jeremiasz?
– Na czym będzie polegać „nowe przymierze”?

4. W Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy:
„Podobnie jak u Proroków, wezwanie Jezusa do nawrócenia i pokuty nie ma na celu najpierw czynów zewnętrznych, (…) lecz nawrócenie serca, pokutę wewnętrzną” (KKK 1430);
„Pokuta wewnętrzna jest radykalną przemianą całego życia, powrotem, nawróceniem się do Boga całym sercem, zerwaniem z grzechem, odwróceniem się od zła z odrazą do popełnionych przez nas złych czynów. Pokuta wewnętrzna zawiera równocześnie pragnienie i postanowienie zmiany życia oraz nadzieję na miłosierdzie Boże i ufność w pomoc Jego łaski” (KKK 1431).

W zeszycie: 
– Co jest celem nawrócenia?
– Na czym polega pokuta wewnętrzna?

17 luty 2021 r. – środa

Temat: Wielki Post – 40 – dniowe przygotowanie do Wielkanocy.

 

! Skąd się wziął Wielki Post?

2. Środa Popielcowa.

 

3. Czym jest dla ciebie Wielki Post?

Wielki Post

40 dni – na pamiątkę 40-letniej wędrówki, która doprowadziła naród wybrany z niewoli egipskiej na święto Paschy.
– oraz na pamiątkę 40 – to dniowego postu Jezusa na pustyni przed swoją męką i śmiercią.

Środa Popielcowa
– rozpoczyna okres Wielkiego Postu,
– nazwa pochodzi od obrzędu posypywania głów popiołem na znak gotowości do podjęcia wielkopostnej pokuty,
– obowiązuje post ścisły,
– popiół pochodzi z palm poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedniego roku,

Droga Krzyżowa – nabożeństwo odprawiane w piątki Wielkiego Postu, polegające na rozpamiętywaniu męki i śmierci w 14 stacjach od pojmania Jezusa, sądu i skazania na śmierć do złożenia w grobie.
Gorzkie żale – nabożeństwo, zwane również pasyjnym; śpiewane w niedziele Wielkiego Postu. Ich tematyką jest rozważnie męki i śmierci Pana Jezusa wraz z cierpieniem Maryi.
Modlitwa Któryś za nas…

Począwszy od Środy Popielcowej, przez cały okres wielkopostny do porannego i wieczornego pacierza dodajemy

Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste zmiłuj się nad nami, i Ty, któraś współcierpiała, Matko Bolesna Przyczyń się za nami.

Post:
– jest to akt pokutny polegający na ograniczeniu jedzenia i picia, obowiązuje wiernych w pewne dni ustanowione przez Kościół.
– post ścisły- polega na powstrzymaniu się od spożywania pokarmów mięsnych i spożyciu w ciągu dnia tylko jednego posiłku do syta i dwóch mniejszych.
Obowiązuje od ukończenia 18 roku życia do rozpoczęcia 60 roku życia. Środa Popielcowa i Wielki Piątek.

– post jakościowy wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych obowiązuje od ukończenia 14 roku życia aż do śmierci. obowiązuje we wszystkie piątki roku.

Krzyż – adoruję krzyż Pana Jezusa i próbuję zrozumieć swój własny krzyż. Nie wstydzę się wyznawać własnej wiary. W czasie Wielkiego postu ze szczególną miłością spoglądam na krzyż, adoruję.

Fiolet – znak pokuty, postu, rozumiem pojednawczą misję Chrystusa łączącego niebo ziemią.

Umartwienia – pokazujemy Jezusowi, że Go kochamy, dlatego rezygnujemy z różnych przyjemności i ze złych przyzwyczajeń.

II. Życie z wiary:

Każde zrezygnowanie z przyjemności sprawia nam smutek, żal, przykrość.

W czasie Wielkiego Postu my sami specjalnie rezygnujemy z naszych przyjemności, aby trochę cierpieć, aby to cierpienie ( umartwienie ) ofiarować Panu Jezusowi i pokazać Mu, że Go Bardzo kochamy.

Czas Wielkiego Postu to także czas większej uwagi na modlitwie, to czas poprawy swojego zachowania.

Z czego mogę zrezygnować dla Pana Jezusa, w czterdziestu dniach

Wielkiego Postu?

Jakie chcę podjąć umartwienie wielkopostne dla Pana Jezusa.

Na podstawie wiersza Obiecanki – cacanki, uczniowie dokonują refleksji na temat wielkopostnych postanowień, umartwień.

W zeszycie: 

Napisz co możesz zrobić, aby w okresie Wielkiego Postu właściwie przygotować się do Wielkanocy.

 

9 luty 2021 r. – wtorek

Temat: Rozłam w Narodzie Wybranym.

 

  1. Z pewnością niejednokrotnie słyszeliście słowa: „podział” i „rozłam”. Z czym kojarzą się wam to określenia?

„Naród powinien być świadomy, nie dawać się wodzić za nos. W razie niecodziennych lub tragicznych wydarzeń, tylko zjednoczeni jesteśmy w stanie dać sobie radę. (…) Przecież coś nas łączy – historia, tradycja i właśnie więzi narodowe. Problem polega na tym, że ludzie będą prawdziwie wolni, gdy będą silnymi jednostkami, ale stanowiącymi jedność w narodzie” (Karol Nowakowski).

Człowiek wewnętrznie rozdarty i skłócony nie potrafi zjednoczyć innych. Życie w zgodzie i miłości łączy i umacnia każdą wspólnotę. Wzajemna troska o siebie i wspólne dobro przyczyniają się do pomyślności wspólnoty.

Po śmierci króla Salomona bogate i silne królestwo rozpadło się na dwie części. Jego syn, Roboam, nie potrafił w jedności i pokoju panować w Izraelu. Był nierozważnym władcą, ludzie buntowali się przeciwko niemu. Wywoławszy przez swą niezręczność bunt wśród dziesięciu pokoleń Izraela na północy, nie potrafił ich uspokoić. Pokolenia te nie chciały uznać Roboama jako prawowitego króla i opowiedziały się za Jeroboamem, pochodzącym z pokolenia Efraima.
Głosiły, że pod jego przywództwem utworzą odrębne królestwo i nie będą poddane królowi. W Jeruzalem król miał sprawować władzę jedynie nad dwoma pokoleniami Judy i Beniamina, które zajmowały kraj Judy, czyli Judeę. Wobec tego królestwo podzieliło się: na Królestwo
Judzkie ze stolicą w Jerozolimie, gdzie znajdowała się Świątynia, i Królestwo Izraelskie ze stolicą w Sychem, a później w Samarii.

 

 

2. Spoczął Salomon przy swoich przodkach i został pochowany w Mieście Dawida, swego ojca. A jego syn Robom został w jego miejsce królem. (…) Roboam udał się do Sychem, bo w Sychem zebrał się cały Izrael, aby go ustanowić królem” (1Krl 11,43; 12,1).

Odpowiedzi na pytania w zeszycie:

– Dokąd udał się Roboam?
– W jakim celu udał się Roboam do Sychem?

Na przestrzeni trzech wieków, po śmierci króla Salomona, sytuacja Izraela stale pogarszała się. Królestwa północne, zwane Izraelem na czele z Jeroboamem i południowe, czyli Juda pod wodzą Roboama, prowadziły ze sobą spory i wojny, atakowane były przez sąsiednie
ludy. Dochodziło w nich do wewnętrznych kłótni. Mieszając się z sąsiednimi narodami, przejmowali kult ich bożków. Szerzyło się bałwochwalstwo.

Odczytanie tekstu z Pisma Świętego – 2Krn 12,1.
„Gdy się utwierdziło i umocniło panowanie Roboama, porzucił on Prawo Pańskie, a z nim cały Izrael” (2Krn 12,1).

Odpowiedź na pytanie w zeszycie:

– Co uczynił Roboam i cały Izrael?

Bożkom stawiano posągi, złote cielce, które były czczone w wielu miejscach Ziemi Obiecanej. Wierni wyznawcy Boga Jahwe odwracali się od takich praktyk, potępiając je, co wywoływało spory i wzajemne nienawiści.
Analizując czasy rządów króla Roboama, możemy dojść do przekonania, że był to okres nieumiejętnego kierowania powierzonym państwem.

Odpowiedź na pytanie w zeszycie:

– Co charakteryzowało czasy panowania Roboama?

Zapoznamy się teraz z nauczaniem Kościoła na temat sprawowania
władzy.
Katechizm Kościoła Katolickiego podaje:
„Każda wspólnota ludzka potrzebuje władzy, która by nią rządziła. Ma ona swoją podstawę w naturze ludzkiej. Jest konieczna do jedności państwa. Jej rola polega na zapewnieniu, na ile to możliwe, dobra wspólnego społeczności” (KKK 1898).

Odpowiedź na pytania w zeszycie:

– Czego potrzebuje każda wspólnota ludzka?
– Jakie są zadania władzy?

„Władza jest sprawowana w sposób prawowity tylko wtedy, gdy troszczy się o dobro wspólne danej społeczności i jeśli do jego osiągnięcia używa środków moralnie dozwolonych. Jeśli sprawujący władzę ustanawiają niesprawiedliwe prawa lub podejmują działania
sprzeczne z porządkiem moralnym, to rozporządzenia te nie obowiązują w sumieniu. «Wtedy władza przestaje być władzą, a zaczyna się bezprawie»” (KKK 1903).

Odpowiedź na pytanie w zeszycie:
– Kiedy władza jest sprawowana uczciwie?
– W jakich sytuacjach rodzi się bezprawie?

Ojciec Święty Jan Paweł II, zatroskany o losy Ojczyzny, wzywał nas do brania odpowiedzialności za życie społeczne w naszym kraju i do wzajemnego poszanowania.
„Nie lękajcie się zatem brać odpowiedzialności za życie społeczne w naszej Ojczyźnie. To jest wielkie zadanie, jakie stoi przed człowiekiem: pójść odważnie do świata; kłaść podwaliny pod przyszłość, by była ona czasem poszanowania człowieka; by była otwarta na Dobrą Nowinę! Czyńcie to w jednomyślności, która wyrasta z miło- ści do człowieka i umiłowania Ojczyzny”

Troska o wspólne dobro przyczynia się do jednomyślności w narodzie. Każdy z nas powinien troszczyć się o pomyślność naszej Ojczyzny. Ta troska – to wielkie i szlachetne zadanie.

Zadanie w zeszycie:
– Co czynię, aby panowała jedność w moim środowisku?

 

10 luty 2021 r. – środa

Temat: Prorocy w zbawczym planie Boga.

 

Na dzisiejszej katechezie poznamy naukę i działalność trzech proroków:
Eliasza, Jeremiasza i Izajasza.

1. Odczytanie tekstu z Pisma Świętego – 1Krl 18,21-24c.26b-28.31-32a.36-39.

„Wówczas Eliasz zbliżył się do całego ludu i rzekł: «Dopókiż będziecie chwiać się na obie strony? Jeżeli Jahwe jest [prawdziwym] Bogiem, to Jemu służcie, a jeżeli Baal, to służcie jemu!» Na to nie odpowiedzieli mu ani słowa. Wtedy Eliasz przemówił do ludu: «Tylko ja sam ocalałem jako prorok Pański, proroków zaś & 162 Baala jest czterystu pięćdziesięciu. Wobec tego niech nam dadzą dwa młode cielce. Oni niech wybiorą sobie jednego cielca i porąbią go oraz niech go umieszczą na drwach, ale ognia niech nie podkładają! Ja zaś oprawię drugiego cielca oraz umieszczę na drwach i też ognia nie podłożę. Potem wy będziecie wzywać imienia waszego boga, a następnie ja będę wzywać imienia Pana, aby okazało się, że ten Bóg, który odpowie ogniem, jest [naprawdę] Bogiem». (…) Zaczęli więc tańczyć, przyklękając przy ołtarzu, który przygotowali. Kiedy zaś nastało południe, Eliasz szydził z nich, mówiąc: «Wołajcie głośniej, bo to bóg! Więc może zamyślony albo jest zajęty, albo udaje się w drogę. Może on śpi, więc niech się obudzi!» Potem wołali głośniej i kaleczyli się według swojego zwyczaju mieczami oraz oszczepami, aż się pokrwawili. (…) Potem Eliasz wziął dwanaście kamieni według liczby pokoleń potomków Jakuba, któremu Pan powiedział: «Imię twoje będzie Izrael. Następnie ułożył kamienie na kształt ołtarza ku czci Pana (…). Następnie w porze składania ofiary z pokarmów prorok Eliasz wystąpił i rzekł: «O Panie, Boże Abrahama, Izaaka oraz Izraela! Niech dziś będzie wiadomo, że Ty jesteś Bogiem w Izraelu, a ja Twój sługa na Twój rozkaz to wszystko uczyniłem. Wysłuchaj mnie, o Panie! Wysłuchaj, aby ten lud zrozumiał, że Ty, o Panie, jesteś Bogiem i Ty nawróciłeś ich serce». A wówczas spadł ogień od Pana «z nieba» i strawił żertwę i drwa oraz kamienie i muł, jako też pochłonął wodę z rowu. Cały lud to ujrzał i upadł na twarz, a potem rzekł: «Naprawdę Jahwe jest Bogiem! Naprawdę Pan jest Bogiem!»” (1Krl 18,21-24c.26b-28.31-32a.36-39).

Zeszyt: 

Na podstawie pytań przedstaw proroka. 

– Do czego wzywał Izraelitów prorok Eliasz?

– Jakie ofiary składali Izraelici?

 

2. Odczytanie tekstu z Pisma Świętego – Jr 1,5-8.

„Pan skierował do mnie następujące słowo: «Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię». I rzekłem: «Ach, Panie Boże, przecież nie umiem mówić, bo jestem młodzieńcem!» Pan zaś odpowiedział mi:  «Nie mów: , gdyż pójdziesz, do kogokolwiek cię poślę, i będziesz mówił, cokolwiek tobie polecę. Nie lękaj się ich, bo jestem z tobą, by cię chronić» – wyrocznia Pana” (Jr 1,4-8).

Zeszyt: 

Na podstawie pytań przedstaw proroka. 

– Kiedy Pan Bóg powołał Jeremiasza?

– Jak zareagował Jeremiasz na wezwanie Pana Boga?

– Do czego wezwał Bóg Jeremiasza?

 

3. Odczytanie tekstu z Pisma Świętego – Iz 6,6-8.

„Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który kleszczami wziął z ołtarza. Dotknął nim ust moich i rzekł: «Oto dotknęło to twoich warg: twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech». I usłyszałem głos Pana mówiącego: «Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?» Odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!»” (Iz 6,6-8). – Kogo ujrzał Izajasz podczas modlitwy? – Jak odpowiedział Izajasz na wezwanie Boże? Odczytanie tekstu z Pisma Świętego – Iz 35,4-6.10. „Powiedzcie małodusznym: «Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto – pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, by zbawić was». Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło krzyknie. (…) Odkupieni przez Pana powrócą, przybędą na Syjon z radosnym śpiewem, ze szczęściem wiecznym na twarzach: osiągną radość i szczęście, ustąpi smutek i wzdychanie” (Iz 35,4-6.10). 164

Zeszyt: 

Na podstawie pytań przedstaw proroka. 

– Co zapowiada Izajasz?

4. Podsumowując:

Prorok Eliasz potępił bałwochwalstwo Izraelitów i zapowiedział karę. Kraj nawiedziła susza. Na prośbę proroka przygotowano dwa ołtarze. Kapłani Baala na próżno błagali swojego bożka o cud. Natomiast, gdy Eliasz zwrócił się do Boga, uderzył z jasnego nieba grom, zapalając drewno i ofiarę. W ten sposób Eliasz udowodnił, że Jahwe jest Bogiem jedynym. Po śmierci Eliasza Bóg powołał Izajasza, któremu objawił się podczas modlitwy w świątyni. W wizji proroczej zobaczył on najazd na ziemię Kanaan, zniszczenie, rozproszenie mieszkańców, upadek całego narodu. Niektórzy Izraelici, budzili w sobie żal za grzechy, inni natomiast nie przyjmowali jego słów, wzywających do poprawy życia. W końcu, kiedy katastrofa była bliska, zabrzmiał jeszcze jeden potężny głos w Izraelu. Był to głos Jeremiasza, który został także zlekceważony. Prorocy przypominali ludziom, że nieszczęścia, które się zbliżają są skutkiem ich grzechów, ale Bóg może okazać miłosierdzie, jeśli się nawrócą.

 

5. Odczytanie tekstu z Katechizmu Kościoła Katolickiego: „Przyjście Syna Bożego na ziemię jest tak wielkim wydarzeniem, że Bóg zechciał przygotowywać je w ciągu wieków. Wszystkie obrzędy i ofiary, figury i symbole «Pierwszego Przymierza» Bóg ukierunkował ku Chrystusowi; zapowiada Go przez usta proroków, których posyła kolejno do Izraela. Budzi także w sercu pogan niejasne oczekiwanie tego przyjścia” (KKK 522).

Zeszyt: 

Odpowiedzi na pytania zapisz w zeszycie

– Do jakiego wydarzenia przygotowywał Bóg ludzkość przez szereg wieków?

– W jaki sposób Bóg przygotowywał ludzi na spotkanie ze swoim Synem – Jezusem Chrystusem?

 

Zeszyt:

Odpowiedź na pytanie zapisz w zeszycie:

– Jak mogę świadczyć o Bogu w swoim środowisku?

 

3 luty 2021 r. – środa

Temat: Król Salomon obdarzony Boża mądrością.

1. Każdego dnia stajemy przed jakimś wyborem. Czasami dotyczy rzeczy banalnych, nieraz bardzo trudnych spraw, których nie moż- na zrozumieć. Bóg przychodzi nam z pomocą, obdarzając licznymi łaskami. Mądrość jest jednym z darów, jaki otrzymujemy od Pana Boga.
Mądrość to Boży dar, który trzeba stale rozwijać i dzielić się nimz innymi.

Trzecim z królów Izraela został syn Dawida i Batszeby – Salomon. Jego panowanie to czasy wielkiego dobrobytu, bogactwa i pokoju. Bóg obdarzył Salomona nadzwyczajną mądrością.

Odczytanie głosno  tekstu z Pisma Świętego – 1Krl 3,7-13.

„Teraz więc, o Panie, Boże mój, Tyś ustanowił królem Twego sługę w miejsce Dawida, mego ojca, a ja jestem bardzo młody. Brak mi doświadczenia! Ponadto Twój sługa jest pośród Twego ludu, któryś wybrał, ludu mnogiego, którego nie da się zliczyć ani też spisać, z powodu jego mnóstwa. Racz więc dać Twemu słudze serce pełne rozsądku do sądzenia Twego ludu i rozróżniania dobra od zła, bo któż zdoła sądzić ten lud twój tak liczny? Spodobało się Panu, że właśnie o to Salomon poprosił. Bóg więc mu powiedział: «Ponieważ poprosiłeś o to, a nie poprosiłeś dla siebie o długie życie ani też o bogactwa, i nie poprosiłeś o zgubę twoich nieprzyjaciół, ale prosiłeś dla siebie o umiejętność rozstrzygania spraw sądowych, więc spełniam twoje pragnienie i daję ci serce mądre i rozsądne, takie że podobnego tobie przed tobą nie było i po tobie nie będzie. I choć nie prosiłeś, daję ci ponadto bogactwo i sławę, tak iż «za twoich dni» podobnego tobie nie będzie wśród królów»” (1Krl 3,7-13).

 

ZESZYT.

ODPOWIEDZ NA PYTANIA: 
– O co prosił Salomon Pana Boga?
– Czym został obdarowany młody król Salomon?
– Dlaczego Bóg obdarował Salomona tym, o co nie prosił?

 

2. Odczytanie  głośne  tekstu z Pisma Świętego – 1Krl 5,9-14.

„Bóg dał Salomonowi mądrość i rozsądek nadzwyczajny oraz rozum nieogarniony jak piasek na brzegu morza. Toteż mądrość Salomon przewyższała mądrość wszystkich ludzi Wschodu
i mądrość Egipcjan. Górował on mądrością nad wszystkimi ludźmi, nawet nad Etanem Ezrachitą i Hemanem, jak też Kalkolem i Dardą, synami Machola. A imię jego stało się sławne wśród wszystkich okolicznych narodów. Wypowiedział bowiem trzy tysiące przysłów,
a pieśni jego było tysiąc pięć. (…) Przychodzili więc ze wszystkich narodów i spośród wszystkich królów ci, którzy dowiedzieli się o mądrości Salomona, aby przysłuchiwać się jego mądrości” (1Krl 5,9-12.14).

ZESZYT.

ODPOWIEDZ NA PYTANIA: 

– Co Bóg dał Salomonowi?
– W czym przejawiała się mądrość Salomona?
– Dlaczego Salomon stał się sławny pośród innych ludów?

 

Co na temat mądrości mówi Katechizm Kościoła Katolickiego:
„Prawda Boga jest Jego mądrością, która kieruje całym porządkiem stworzenia i rządzenia światem. Tylko Bóg, który stworzył niebo i ziemię, może sam dać prawdziwe poznanie każdej rzeczy stworzonej w jej relacji do Niego” (KKK 216).

ZESZYT.

ODPOWIEDZ NA PYTANIA: 

– Kto posiada mądrość doskonałą?
– Od kogo otrzymujemy dar mądrości?
– W jakim celu otrzymujemy dar mądrości?

 

3.

„Proces podejmowania decyzji uległ w moim życiu radykalnej zmianie po chrzcie Duchem Świętym. Wszystko stało się łatwiejsze. (…) Prosiłem Boga o radę i dana mi była jasność działania. Czasami słowo bezpośrednio od Boga pochodzące; innym razem poprzez poczucie pokoju wewnętrznego względem pewnych spraw, a także poprzez otwarcie Pisma Świętego we fragmencie będącym wskazówką do dalszego działania. W efekcie uniknąłem wiele trosk
i zaoszczędziłem wiele czasu, a także decyzje moje okazały się o wiele mądrzejsze niż poprzednio” (Ks. Kazimierz Fąfara).

Wszyscy jesteśmy wezwani do realizacji mądrych działań w swoim życiu i środowisku. Król Salomon jest dla nas przykładem, jak mamy korzystać z tego daru.

ZESZYT.

ODPOWIEDZ NA PYTANIE: 

– Co przeszkadza nam w dokonywaniu mądrych wyborów?

Autorefleksja.
Mądrość uczy człowieka odróżniać dobro od zła, a wartości prawdziwe od pozornych. Każdy człowiek, tak jak Salomon, powinien prosić Boga o ten dar

2 luty 2021 r. – wtorek

Temat: Dawid królem Narodu Wybranego.

 

1. Pan Bóg nieustannie otaczał opieką Naród Wybrany. W chwilach zagrożeń i ucisku powoływał wodzów, aby ci, mądrze rządząc, chronili kraj, nawoływali do przestrzegania Prawa.
Pierwszym królem Izraela był Saul. Walczył z Filistynami.
Jednak jego potęga przyćmiła mu umysł i przestał zważać na Boskie polecenia, dlatego też Bóg posłał do niego Samuela, żeby oznajmił mu, iż wybrał innego człowieka na króla. Pycha przesłoniła mu wszystko i próbował zabić swego następcę wybranego przez Boga. Wkrótce sam poniósł śmierć podczas bitwy z armią filistyńską. Po niezbyt udanym panowaniu pierwszego króla, Bóg do królewskiej godności powołał Dawida.

2. Zapoznamy się teraz z biblijnym opisem namaszczenia Dawida
na króla i jego działalnością.

„Wtedy zgromadzili się wszyscy Izraelici przy Dawidzie w Hebronie i rzekli: «Oto myśmy kości twoje i ciało. Nawet już przedtem, gdy Saul był królem, tyś wyprowadzał i przyprowadzał Izraela, bo Pan, Bóg twój, rzekł do ciebie: Ty będziesz pasł mój lud – Izraela,
i ty będziesz wodzem mojego ludu – Izraela». Wszyscy więc starsi Izraela przybyli do króla do Hebronu. I Dawid zawarł z nimi w Hebronie przymierze wobec Pana. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem, zgodnie z nakazem Pańskim, przekazanym przez Samuela” (1Krn 11,1-3).

„W chwili objęcia rządów Dawid miał lat trzydzieści, a rządził lat czterdzieści. Judą rządził w Hebronie lat siedem i sześć miesięcy, w Jerozolimie zaś całym Izraelem i Judą rządził lat trzydzieści trzy” (2Sm 5,4-5).

3. „I wyruszył Dawid z całym Izraelem na Jerozolimę, zwaną Jebus; mieszkańcami tamtejszego kraju byli Jebusyci. I rzekli mieszkańcy Jebus do Dawida: «Nie wejdziesz tutaj». Dawid jednak zdobył twierdzę Syjon, to jest Miasto Dawidowe. I powiedział Dawid:
«Ktokolwiek pierwszy pokona Jebusytów, będzie wodzem i księciem». Joab, syn Serui, pierwszy wszedł do góry i został wodzem.
Dawid zamieszkał w twierdzy, dlatego nazwano ją Miastem Dawidowym.
Zbudował potem miasto dokoła, tak Millo, jak i otoczenie, Joab zaś
odnowił resztę miasta. Dawid stawał się coraz potężniejszy, bo Pan
Zastępów był z nim” (1Krn 11,4-9).

Jednym z wydarzeń w okresie panowania Dawida było zdobycie miasta Jebus i utworzenie w nim stolicy, którą nazwał Jerozolima. „Jeruzalem” – znaczy przybytek pokoju. Miasto stało się nie tylko stolicą polityczną królestwa, lecz miastem świętym, w którym bardziej niż gdzie indziej czczony był Bóg.

 

Sprawowanie władzy nad powierzonym sobie ludem jest trudnym zadaniem. Dawid zwracał się o pomoc do Boga, od którego tę władzę otrzymał. Jemu powierzał siebie i swój lud. Od najwyższego Stwórcy czerpał siłę i moc do wypełniania misji.
Dawid był wybitnym władcą, ale i muzykiem i poetą. To właśnie jemu przypisuje się autorstwo niektórych psalmów. Psalmami wyrażał on swoją pobożność i uwielbiał Boga.

Przeczytaj:

krol_dawid

 

 

ZESZYT

Odpowiedz w zeszycie na pytania: 

Jak kształtowało się życie Dawida?

Jakim królem był Dawid?

Kto miał być potomkiem Dawida, którego zapowiadali prorocy?

Odnajdź i zapisz teksty NT.

Łk 1,32 –
Mt 9,27 –
Mt 21,9 –
Rz 1,3
2Tm 2,8 –
Ap 22,16 –

27 stycznia 2021 r.

Temat: Sędziowie kierują Narodem Wybranym.

Bóg powołuje ludzi w różny sposób i w różnych okolicznościach. Tak też było w przypadku przywódców Narodu Wybranego. Po śmierci Jozuego Izraelitami rządzili sędziowie. Na dzisiejszej katechezie prześledzimy najważniejsze wydarzenia z działalności ostatniego
sędziego, którym był Samuel.

Sędziowie – stali na czele pokoleń, sprawując indywidualnie
rządy nad pokoleniem, z którego się wywodzili lub także nad innymi,
gdy wymagał tego czas wspólnych wojen przeciwko nieprzyjaciołom.

Narody, które zamieszkiwały Kanaan nie były skłonne dobrowolnie oddać ziemi Izraelitom. Dlatego Izraelici podejmowali walkę. Przewodzili im sędziowie. Sprawowali oni władzę administracyjną, sądowniczą oraz wojskową. Wielu z sędziów wsławiło się nieprzeciętnymi czynami, na przykład: Debora, Samson, Samuel.

„Wówczas Pan wzbudził sędziów, by wybawili ich z ręki tych, którzy ich uciskali” (Sdz 2,16).

Debora była prorokinią i jednocześnie wspaniałym wodzem.
Dzięki jej odwadze, mądrości i zapałowi do walki Izraelici zwyciężyli w wielkiej bitwie w dolinie Kison.

Samson był jednym z sędziów. Od urodzenia jego rodzice poświęcili go na służbę Bogu. Na znak przynależności do Boga nie mógł on nigdy ścinać włosów. Samson prowadził walkę z Filistynami. Nieprzyjaciele, chcąc go pokonać, uciekli się do podstępu. Wysłali do Samsona Dalilę, która obcięła mu włosy. Gdy stracił siły, Filistyni pojmali go i trzymali w więzieniu. Sprowadzili go do pałacu, aby z niego szydzić. Samson dzięki Bożej pomocy, odzyskawszy siły, chwycił jedną z kolumn sali i za jednym zamachem zwalił ją. Niestety, zginał pod gruzami owego budynku, pogrzebany wraz ze swoimi prześladowcami.

Ostatnim z powołanych przez Boga sędziów był Samuel.
Podobnie jak Samson został przez rodziców poświęcony Panu Bogu. Ze względu na swoją pobożność i mądrość został wybrany na wodza. Rządy Samuela przypadały na dosyć trudny czas. Izraelici lekceważyli przykazania Boże i wiedli złe życie. Jednak Samuel opanował sytuację. Doprowadził on swój naród do posłuszeństwa Bogu. Samuel uczy nas, jak powinniśmy słuchać Boga i odpowiadać na Jego słowo.

Posłuchaj Fragmentu Księgi Samuela

„Samuel sprawoał sądy nad Izraelem przez cały ciąg swego życia. Corocznie odbywał podróż do Betel, Gilgal i Mispa, sprawując sądy nad Izraelem we wszystkich tych miejscowościach. Potem wracał
do Rama, tam bowiem był jego dom, tam także sądził Izraela, tam również zbudował ołtarz Panu” (1Sm 7,15-17).

Bóg także dziś przemawia do człowieka. Każdego wzywa po imieniu i powołuje do wypełnienia określonego zadania w świecie. Czyni to w różny sposób. Doświadczamy zatem różnorodności powołań w świecie. Nie możemy jednak zapominać, że bez pomocy Boga nic nie osiągniemy. Samuel, sprawując rządy, nie zapominał o Bogu. Świadczy o tym fakt zbudowania przez niego w swojej miejscowości ołtarza dla Pana.

„Bóg bowiem stworzył nas, byśmy Go poznawali, służyli Mu, miłowali Go, i w ten sposób doszli do raju” (KKK 1721).

Papież Benedykt XVI poucza:
„Nie może zabraknąć uważnego wsłuchiwania się w natchnienia, które On przekazuje nam przez swoje Słowo, przez osoby, które spotykamy, przez sytuacje z codziennego życia. Miłować Go, znaczy prowadzić z Nim nieustanny dialog, aby poznać Jego wolę i gorliwie
ją pełnić” (Benedykt XVI, Warszawa, 26 maja 2006 r.).

 

Zeszyt:
Przedstaw historię jednego z trzech sędziów podanych wyżej.

26 stycznia 2021 r.

Temat: Jozue wzywa do służby Bogu.

Bóg wzywa nas do służby w różnych okolicznościach i w różnym czasie. Po śmierci Mojżesza, spadkobiercą jego misji został Jozue.
Realizując Boże wezwanie do przewodniczenia swemu ludowi, okazał się on znakomitym wodzem.
Imię Jozue oznacza „Jahwe jest zbawieniem”. Bóg przyrzekł,
że będzie wspierał on nowego wodza Izraela, polecając mu, by kontynuował wędrówkę w celu zdobywania i zasiedlania dalszych terenów ziemi Kanaan. Na dzisiejszej katechezie prześledzimy dzieje Narodu Wybranego pod wodzą Jozuego.

Przeczytaj fragment Pisma Świętego:

„Bądź mężny i mocny, ponieważ ty rozdasz temu ludowi w posiadanie ziemię, którą poprzysiągłem dać ich przodkom. Tylko bądź mężny i mocny, przestrzegając wypełniania całego Prawa, które nakazał ci Mojżesz, sługa mój. Nie odstępuj od niego ani w prawo, ani w lewo, aby się okazała twoja roztropność we wszystkich przedsięwzięciach” (Joz 1,6-7).

Odpowiedzi na pytania zapisz w zeszycie.

– Do czego zachęca Bóg Jozuego?
– Czego dokona Jozue?
– Czego powinien przestrzegać Jozue?

 

Analiza tekstu Pisma Świętego – Joz: 6,1-2.12-14.16.20.
„Jerycho było silnie umocnione i zamknięte przed Izraelitami.
Nikt nie wychodził ani nie wchodził. I rzekł Pan do Jozuego:
«Spójrz, Ja daję w twoje ręce Jerycho wraz z jego królem i dzielnymi wojownikami. (…)
Jozue wstał wcześnie rano, kapłani wzięli Arkę Pańską, a siedmiu kapłanów niosących siedem trąb z rogów baranich szło przed Arką Pańską, grając bez przerwy na trąbach w czasie marszu.
Zbrojni wojownicy szli przed nimi, a tylna straż szła za Arką Pańską
i posuwano się przy dźwięku trąb. I tak okrążyli miasto drugiego dnia jeden raz, po czym wrócili do obozu. Przez sześć dni codziennie
tak czynili. (…) Gdy kapłani za siódmym razem zagrali na trąbach,
Jozue zawołał do ludu: «Wznieście okrzyk wojenny, albowiem Pan daje miasto w moc waszą!» (…) Lud wzniósł okrzyk wojenny i zagrano
na trąbach. Skoro tylko usłyszał lud dźwięk trąb, wzniósł gromki okrzyk wojenny i mury rozpadły się na miejscu. A lud wpadł do miasta, każdy wprost przed siebie, i tak zajęli miasto” (Joz 6,1-2.12-14.16.20).

Na podstawie tekstu zapisz w zeszycie krótką notatkę prasową opisującą zdobycie Jerycha.

 

 

Bóg towarzyszył Narodowi Wybranemu w jego wędrówce do ziemi Kanaan. Jednak Izraelici nie zawsze byli posłuszni Bogu.
Istnieje wiele podobieństw dotyczących losów Izraela pod wodzą Mojżesza i jego następcy – Jozuego. Jozue zgromadził w Sychem wszystkie pokolenia Izraela, by odnowić przymierze z Bogiem.

 

Przeczytaj fragment Księgi Jozuego ( Joz 24). Jozue rzekł: 
14 Bójcie się więc Pana i służcie Mu w szczerości i prawdzie! Usuńcie bóstwa, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie Rzeki i w Egipcie, a służcie Panu! 15 Gdyby jednak wam się nie podobało służyć Panu, rozstrzygnijcie dziś, komu służyć chcecie, czy bóstwom, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie Rzeki, czy też bóstwom Amorytów, w których kraju zamieszkaliście. Ja sam i mój dom służyć chcemy Panu».
16 Naród wówczas odrzekł tymi słowami: «Dalekie jest to od nas, abyśmy mieli opuścić Pana, a służyć bóstwom obcym! 17 Czyż to nie Pan, Bóg nasz, wyprowadził nas i przodków naszych z ziemi egipskiej, z domu niewoli? Czyż nie On przed oczyma naszymi uczynił wielkie znaki i ochraniał nas przez całą drogę, którą szliśmy, i wśród wszystkich ludów, pomiędzy którymi przechodziliśmy? 18 Pan ponadto wypędził przed nami wszystkie te ludy wraz z Amorytami, którzy mieszkali w tym kraju. My również chcemy służyć Panu, bo On jest naszym Bogiem».
19 I rzekł Jozue do ludu: «Wy nie możecie służyć Panu, bo jest On Bogiem świętym i jest Bogiem zazdrosnym i nie przebaczy wam występków i grzechów. 20 Jeśli opuścicie Pana, aby służyć bogom obcym, ześle na was znów nieszczęścia, a choć przedtem dobrze wam czynił, wtedy sprowadzi zagładę».
21 Lecz lud odrzekł Jozuemu: «Nie! My chcemy służyć Panu!» 22 Jozue odpowiedział ludowi: «Wy jesteście świadkami przeciw samym sobie, że wybraliście Pana, aby Mu służyć». I odpowiedzieli: «Jesteśmy świadkami». 23 «Usuńcie więc bogów obcych spośród was i zwróćcie serca wasze ku Panu, Bogu Izraela». 24 I odrzekł lud Jozuemu: «Panu, Bogu naszemu, chcemy służyć i głosu Jego chcemy słuchać».
Przymierze w Sychem

25 Zawarł więc Jozue w tym dniu przymierze z ludem i nadał mu ustawę i nakaz w Sychem. 26 Jozue zapisał te słowa w księdze Prawa Bożego. Wziął następnie wielki kamień i wzniósł go tam pod terebintem, który jest w miejscu poświęconym Panu. 27 Następnie Jozue rzekł do zgromadzonego ludu: «Patrzcie, oto ten kamień będzie dla was świadkiem, ponieważ on słyszał wszystkie słowa, które Pan mówił do nas. Będzie on świadkiem przeciw wam, abyście się nie wyparli waszego Boga». 28 Wtedy Jozue odprawił lud i każdy pospieszył do swojej posiadłości.

Ludzie często zapominają o dobroci, jaką Bóg kieruje do nich. Niejednokrotnie służą bożkom współczesności, zatracając wiarę w Jedynego Boga. Zamykają się na Jego słowo, są przeciwni i odrzucają Jego miłość. Okazywanie miłości poprzez służbę innym jest niekiedy bardzo trudne, ale na pewno możliwe do osiągnięcia. Jeśli szczerze kochamy, na pewno będziemy umieli służyć. Służba jest wyrazem szlachetnej miłości i zaufania.

Izraelici mimo ciągłej pomocy Boga, często odwracali się od Niego. My również, niejednokrotnie zachowujemy się tak jak oni.

Katechizm kościoła katolickiego 2094:
Przeciw miłości Bożej można grzeszyć w różny sposób. Obojętność zaniedbuje lub odrzuca miłość Bożą; nie uznaje jej inicjatywy i neguje jej moc. Niewdzięczność pomija lub odrzuca uznanie miłości Bożej, jak również odwzajemnienie się miłością na miłość. Oziębłość jest zwlekaniem lub niedbałością w odwzajemnieniu się za miłość Bożą; może zakładać odmowę poddania się poruszeniu miłości. Znużenie lub lenistwo duchowe posuwa się do odrzucenia radości pochodzącej od Boga i do odrazy wobec dobra Bożego. Nienawiść do Boga rodzi się z pychy. Sprzeciwia się ona miłości Boga, zaprzecza Jego dobroci i usiłuje Mu złorzeczyć jako Temu, który potępia grzech i wymierza kary.

 

Postawa Jozuego jest dla nas wzorem oddanej służby Bogu.
Dlatego powinniśmy naśladować go w swoim życiu.

20 stycznia 2021 r.

Temat:Przymierze na Synaju wyrazem ojcowskiej miłości Boga do człowieka.

Od zarania dziejów ludzie zawierali między sobą różnorakie umowy. Miały one zarówno wymiar indywidualny – pomiędzy poszczególnymi osobami, jak również szeroko pojęty wymiar społeczny – między państwami. Obecnie również jesteśmy świadkami zawierania różnych umów międzypaństwowych. Takie umowy zawierają szereg zobowiązań. Obie strony danej umowy są zobowiązane do przestrzegania określonych zasad i zobowiązań. Każde państwo posiada kodeks prawny, do przestrzegania którego jest zobowiązany każdy obywatel. Z pewnością i wy zawieraliście między sobą koleżeńskie umowy, zobowiązując się do ich wypełniania. My, chrześcijanie, także mamy kodeks postępowania. Jest nim Dekalog, czyli dziesięć Bożych przykazań, które Bóg dał nam na górze Synaj za pośrednictwem Mojżesza. Przykazania są szczególnymi wskazaniami do osiągnięcia życia wiecznego. Dekalog zatem zobowiązuje wszystkich ludzi wierzących – zawsze i wszędzie – do przestrzegania jego nakazów i zakazów.

  1. Przeczytaj albo wysłuchaj tekst Księgi Wyjścia  rozdział 20.

https://www.biblijni.pl/Wj,20,1-21

 Wtedy mówił Bóg wszystkie te słowa: «Ja jestem Pan, twój Bóg, który cię wywiódł z ziemi egipskiej, z domu niewoli.
Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.
Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy2.
Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić3. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. 10 Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego. Nie możesz przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram. 11 W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty.
12 Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.
13 Nie będziesz zabijał.
14 Nie będziesz cudzołożył.
15 Nie będziesz kradł.
16 Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek.
17 Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego. Nie będziesz pożądał żony4 bliźniego twego, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do bliźniego twego».
18 Wtedy cały lud, słysząc grzmoty i błyskawice oraz głos trąby i widząc górę dymiącą, przeląkł się i drżał, i stał z daleka. 19 I mówili do Mojżesza: Mów ty z nami, a my będziemy cię słuchać! Ale Bóg niech nie przemawia do nas, abyśmy nie pomarli!20 Mojżesz rzekł do ludu: «Nie bójcie się! Bóg przybył po to, aby was doświadczyć i pobudzić do bojaźni przed sobą, żebyście nie grzeszyli». 21 Lud stał ciągle z daleka, a Mojżesz zbliżył się do ciemnego obłoku, w którym był Bóg.

2. zapoznaj się z dekalogiem.

3.

Z Ewangelii wg. św. Mateusza:

„A oto podszedł do Niego pewien człowiek i zapytał: «Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?» Odpowiedział mu: «Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest Dobry. A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania»” (Mt 19,16-17).

Papież Benedykt XVI powiedział:

„Przeżywać własną wiarę jako relację miłości do Chrystusa, znaczy również być gotowym do rezygnacji ze wszystkiego, co stanowi
zaprzeczenie Jego miłości. Oto dlaczego Jezus powiedział do Apostołów: «Jeśli mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania». A jakie są przykazania Chrystusa? Kiedy Jezus nauczał tłumy,
nie omieszkał potwierdzić prawa, które Stwórca wpisał w serce człowieka, a później zapisał na tablicach Dekalogu. (…) Jezus jednak dał Prawu nową motywację: należy zachowywać dziesięć przykazań z miłości
do Boga i do bliźniego: «Miłować Boga całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary» (Mk 12,33)” (Warszawa,
26 maja 2006 r.).

Przykazania Boże są szczególnymi drogowskazami, postawionymi na drodze naszego życia. Życie ziemskie to wędrówka ku wieczności. Powinniśmy zatem przestrzegać praw, jakie wpisał Bóg w nasze serca, bo to jest gwarancją naszego szczęścia.

 

w zeszycie:

  • Gdzie i kiedy zawarł Bóg przymierze z Narodem Wybrany?
  • W jakim celu zawarł Bóg przymierze z człowiekiem?
  • Które przykazania Dekalogu odnoszą się do Boga, a które do człowieka?
  • Dlaczego dla chrześcijanina ważne jest przestrzeganie Bożych przykazań.

 

 

 

 

19 stycznia 2021 r.

Temat: Mojżesz prowadzi do życia w wolności.

1. Przeczytaj tekst Księgi Wyjścia: 

 Pan tak powiedział do Mojżesza: «Poświęćcie Mi wszystko pierworodne. U synów Izraela do Mnie należeć będą pierwociny łona matczynego – zarówno człowiek, jak i zwierzę»1.
Mojżesz powiedział do ludu: «Pamiętajcie o dniu tym, gdyście wyszli z Egiptu, z domu niewoli, gdyż potężną ręką wywiódł was Pan stamtąd: [w tym to dniu] nie wolno jeść chleba kwaszonego. Dziś wychodzicie w miesiącu Abib. Gdy zaś Pan wprowadzi cię do kraju Kananejczyka, Chetyty, Amoryty, Chiwwity, Jebusyty, jak poprzysiągł przodkom twoim dać im ziemię opływającą w mleko i miód, wtedy winieneś obchodzić to święto w tym samym miesiącu. Przez siedem dni będziesz jadł chleb niekwaszony, a w dniu siódmym będzie dla ciebie święto ku czci Pana. [Tylko] niekwaszony chleb można jeść w czasie tych siedmiu dni i nie będzie można ujrzeć u ciebie chleba kwaszonego ani nie będzie można ujrzeć u ciebie żadnego kwasu w twoich granicach. W tym dniu będziesz opowiadał synowi swemu: Dzieje się tak ze względu na to, co uczynił Pan dla mnie w czasie wyjścia z Egiptu. Będzie to dla ciebie znakiem na ręce i przypomnieniem2 między oczami, aby prawo Pana było w ustach twoich, gdyż ręką potężną wywiódł cię Pan z Egiptu. 10 I będziesz zachowywał to postanowienie w oznaczonym czasie rok w rok,11 gdy Pan wprowadzi cię do kraju Kananejczyka, jak poprzysiągł tobie i przodkom twoim, i da go tobie. 12 I oddasz wszelkie pierwociny łona matki dla Pana i wszelki pierwszy płód bydła, jaki będzie u ciebie; co jest rodzaju męskiego, należy do Pana. 13 Lecz pierworodny płód osła wykupisz jagnięciem, a jeślibyś nie chciał wykupić, to musisz mu złamać kark. Pierworodnych ludzi z synów twych wykupisz. 14 Gdy cię syn zapyta w przyszłości: Co to oznacza? – odpowiesz mu: Pan ręką mocną wywiódł nas z Egiptu, z domu niewoli. 15 Gdy faraon wzbraniał się nas uwolnić, Pan wybił wszystko, co pierworodne w ziemi egipskiej, zarówno pierworodne z ludzi, jak i z bydła, dlatego ofiaruję dla Pana męskie pierwociny łona matki i wykupuję pierworodnego mego syna. 16 Będzie to dla ciebie znakiem na ręce i ozdobą3 między oczami [przypominając], że Pan potężną ręką wywiódł nas z Egiptu».

Cudowne przejście przez morze

17 Gdy faraon uwolnił lud, nie wiódł go Bóg drogą prowadzącą do ziemi filistyńskiej4, chociaż była najkrótsza. Powiedział bowiem Bóg: «Żeby lud na widok czekających go walk nie żałował i nie wrócił do Egiptu». 18 Bóg więc prowadził lud okrężną drogą pustynną ku Morzu Czerwonemu, a Izraelici wyszli uzbrojeni z ziemi egipskiej. 19 Zabrał też Mojżesz ze sobą kości Józefa5, gdyż ten przysięgą zobowiązał Izraelitów mówiąc: «Wspomoże was niezawodnie Bóg, a wówczas zabierzcie stąd kości moje ze sobą». 20 Wyruszyli z Sukkot i rozbili obóz w Etam, na skraju pustyni. 21 A Pan szedł przed nimi podczas dnia, jako słup obłoku, by ich prowadzić drogą, podczas nocy zaś jako słup ognia, aby im świecić, żeby mogli iść we dnie i w nocy6. 22 Nie ustępował sprzed ludu słup obłoku we dnie ani słup ognia w nocy.

14

Pan przemówił do Mojżesza tymi słowami: «Rozkaż Izraelitom, niech zawrócą i niech rozbiją obóz pod Pi-Hachirot pomiędzy Migdol a morzem, naprzeciw Baal-Sefon. Rozbijcie namioty naprzeciw tego miejsca nad morzem.Faraon powie wtedy: Izraelici zabłądzili w kraju, a pustynia zamknęła im drogę.Uczynię upartym serce faraona, i urządzi pościg za wami. Wtedy okażę potęgę moją nad faraonem i nad całym jego wojskiem. Poznają wówczas Egipcjanie, że Ja jestem Pan». I uczynili w ten sposób.
Gdy doniesiono królowi egipskiemu o ucieczce ludu, zmieniło się usposobienie faraona i jego sług względem niego i rzekli: «Cóżeśmy uczynili pozwalając Izraelowi opuścić naszą służbę?» Rozkazał wówczas faraon zaprzęgać swoje rydwany i zabrał ludzi swoich ze sobą. Wziął sześćset rydwanów wyborowych oraz wszystkie inne rydwany egipskie, a na każdym z nich byli dzielni wojownicy. Pan uczynił upartym serce faraona, króla egipskiego, który urządził pościg za Izraelitami. Ci jednak wyszli z podniesioną ręką1.Egipcjanie więc ścigali ich i dopędzili obozujących nad morzem – wszystkie konie i rydwany faraona, jeźdźcy i całe wojsko jego – pod Pi-Hachirot naprzeciw Baal-Sefon. 10 A gdy się zbliżył faraon, Izraelici podnieśli oczy, a ujrzawszy, że Egipcjanie ciągną za nimi, ogromnie się przerazili2. Izraelici podnieśli głośne wołanie do Pana. 11 Rzekli do Mojżesza: «Czyż brakowało grobów w Egipcie, że nas tu przyprowadziłeś, abyśmy pomarli na pustyni? Cóż za usługę wyświadczyłeś nam przez to, że wyprowadziłeś nas z Egiptu?12 Czyż nie mówiliśmy ci wyraźnie w Egipcie: Zostaw nas w spokoju, chcemy służyć Egipcjanom. Lepiej bowiem nam było służyć im, niż umierać na tej pustyni». 13 Mojżesz odpowiedział ludowi: «Nie bójcie się! Pozostańcie na swoim miejscu, a zobaczycie zbawienie od Pana, jakie zgotuje nam dzisiaj. Egipcjan, których widzicie teraz, nie będziecie już nigdy oglądać. 14 Pan będzie walczył za was, a wy będziecie spokojni».
15 Pan rzekł do Mojżesza: «Czemu głośno wołasz do Mnie? Powiedz Izraelitom, niech ruszają w drogę. 16 Ty zaś podnieś swą laskę i wyciągnij rękę nad morze i rozdziel je na dwoje, a wejdą Izraelici w środek na suchą ziemię. 17 Ja natomiast uczynię upartymi serca Egipcjan, że pójdą za nimi. Wtedy okażę moją potęgę wobec faraona, całego wojska jego, rydwanów i wszystkich jego jeźdźców. 18 A gdy okażę moją potęgę wobec faraona, jego rydwanów i jeźdźców, wtedy poznają Egipcjanie, że ja jestem Pan».
19 Anioł Boży, który szedł na przedzie wojsk izraelskich, zmienił miejsce i szedł na ich tyłach. Słup obłoku również przeszedł z przodu i zajął ich tyły, 20 stając między wojskiem egipskim a wojskiem izraelskim. I tam był obłok ciemnością, tu zaś oświecał noc. I nie zbliżyli się jedni do drugich przez całą noc. 21 Mojżesz wyciągnął rękę nad morze, a Pan cofnął wody gwałtownym wiatrem wschodnim, który wiał przez całą noc, i uczynił morze suchą ziemią. Wody się rozstąpiły, 22 a Izraelici szli przez środek morza po suchej ziemi, mając mur z wód po prawej i po lewej stronie. 23 Egipcjanie ścigali ich. Wszystkie konie faraona, jego rydwany i jeźdźcy weszli za nimi w środek morza. 24 O świcie spojrzał Pan ze słupa ognia i ze słupa obłoku na wojsko egipskie i zmusił je do ucieczki. 25 I zatrzymał koła ich rydwanów, tak że z wielką trudnością mogli się naprzód posuwać. Egipcjanie krzyknęli: «Uciekajmy przed Izraelem, bo w jego obronie Pan walczy z Egipcjanami». 26 A Pan rzekł do Mojżesza: «Wyciągnij rękę nad morze, aby wody zalały Egipcjan, ich rydwany i jeźdźców». 27 Wyciągnął Mojżesz rękę nad morze, które o brzasku dnia wróciło na swoje miejsce. Egipcjanie uciekając biegli naprzeciw falom, i pogrążył ich Pan w środku morza3.28 Powracające fale zatopiły rydwany i jeźdźców całego wojska faraona, którzy weszli w morze, ścigając tamtych, nie ocalał z nich ani jeden. 29 Izraelici zaś szli po suchym dnie morskim, mając mur [wodny] po prawej i po lewej stronie. 30 W tym to dniu wybawił Pan Izraela z rąk Egipcjan. I widzieli Izraelici martwych Egipcjan na brzegu morza. 31 Gdy Izraelici widzieli wielkie dzieło, którego dokonał Pan wobec Egipcjan, ulękli się Pana i uwierzyli Jemu oraz Jego słudze Mojżeszowi4.

Możesz obejrzeć krótki filmdokumentalny | „Ten, który jest Suwerenem Wszechrzeczy” | fragment | Bóg wyprowadza Izraelitów z Egiptu

Wysłucha jkatechezy:  zapoznasz się z biblijną symboliką pojęcia „Egiptu” i „pustyni”. Dowiesz się co to znaczy „wyjść z Egiptu”, a także poznasz pokusę zwątpienia, która atakuje nas w trudnych chwilach. W części drugiej będzie mowa o pułapkach duchowych związanych z pogonią za dobrami materialnymi oraz o tym, dlaczego nie warto przywiązywać swojego serca do bogactwa i dobrobytu. W części trzeciej wyjaśnione zostanie to kim jest Bóg, będzie mowa o przymierzu, jakie zawarł On z człowiekiem, a także o tym, dlaczego Bóg rozbił swój namiot .

pomiędzy nami.

W ZESZYCIE:

  1. Na czym polegała misja Mojżesza podczas wędrówki do Ziemi Obiecanej?
  2. Jakie znaki wskazywały na obecność Boga wśród swojego ludu podczas wędrówki przez pustynie?
  3. W czym wyraża się wolność?

22 grudnia 2020 r.

Temat: Uroczystość Bożego Narodzenia wezwaniem do miłości.

Przeczytaj a fragmenty Pisma Św. przepisz do zeszytu.

Proroctwa Starego Testamentu o pochodzeniu i miejscu narodzin Mesjasz:

  • Rdz 49,10 – z pokolenia Judy (jeden z 12 synów Jakuba);
  • Lb 24,11 – z potomstwa Jakuba;
  • Iz 11,1-2 (Mt 1,1-16, Łk 3,23-28, Rz 15,12) – z potomstwa Jessego, ojca króla Dawida;
  • 2 Sm 7,12-13 oraz Jr 23,5 – Mesjasz będzie potomkiem króla Dawida.

 

Pocznie się z dziewicy: Izajasz (Iz 7,14): Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.

Przyjdzie na świat w Betlejem: Micheasz (Mi 5,1): A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności.

Rok urodzenia Jezusa – 7/6 rok „przed Chrystusem”.

Około 560 roku Dionizjusz Mały (Exiguus), mnich benedyktyński, obliczył, że Święto Wcielenia Pana Naszego Jezusa Chrystusa miało miejsce Anno DCCLIV ab Urbe condita (roku 754 od założenia Miasta Rzymu). Dionizy  opierając się na informacji Mateusza, że Jezus urodził się Herode regnante  pomylił się co najmniej o 4 lata (powinien to być rok 750).

Początki Święta Bożego Narodzenia (Nativitas Domini)

W cesarstwie rzymskim obchodzono w dniu 25 grudnia święto „Natale Solis Invicti” (Narodziny niezwyciężonego Słońca). Po wolnościowym edykcie mediolańskiem (313r.) chrześcijanie w tym dniu zaczynają obchodzić dzień narodzin Jezusa, którego Nowy Testament także nazywa „Słońcem”:

  • „Wschodzące Słońce” (Łk 1,78)
  • „Światłość świata” (J 8,12)

Pierwszy potwierdzony fakt obchodzenia w tym dniu Bożego Narodzenia to rok 336.

W zeszycie.

1. Proroctwa Starego Testamentu o pochodzeniu i miejscu narodzin Mesjasz – fragmenty Pisma św.

2. Wyjaśnij pojecie „Wcielenie”.

3. Na podstawie fr. orędzi św. Jana Pawła II i Benedykta XVI, napisz czym jest Boże Narodzenie.

 

4. Zadanie na ocenę: Na podstawie wywiadu z rodzina, sąsiadami napisz o zwyczajach adwentowych, wigilijnych i bożonarodzeniowych. 

 

 

 

16 grudnia 2020 r.

Temat:Ojcowie wiary – Patriarchowie.

Przeczytaj poniższy tekst z podręcznika.

Zapis w zeszycie:

 

  1. Korzystając z powyższego tekstu podręcznika, napisz, kim są Ojcowie wiary: Ojcowie wiary …………………………….
  2. Jak określamy poszczególnych Ojców wiary – patriarchów.

Abraham – zwany ojcem ……………………………….

Izaak – zwany ojcem ……………………………….

Józef – zwany ojcem ……………………………….

Jakub – zwany ojcem ……………………………….

Zapamiętaj powyższe postacie.

3. Napisz, czego uczą nas Ojcowie wiary – patriarchowie.

 

15 grudnia 2020 r.

Temat: Poznaję Ziemię Ojców wiary Izraela.

Przeczytaj poniższy tekst z podręcznika.

Zapis w zeszycie:

  1. Napisz co wiesz na temat Ziemi Ojców Izraela:
  2. Korzystając z podręcznika, uzupełnij tekst. ” Wczoraj ze szczytów góry …….  patrzyłem ponad doliną …….. na ten  ………. kraj. Dzisiaj z głębokim wzruszeniem stawiam stopy na ……… , którą Bóg ….., aby …..   ……   ……… ” i umożliwić człowiekowi bliższe z ………. spotkanie.
  3. Na podstawie Psalmu 137, 5-6, zamieszczonego w tekście z podręcznika, napisz, o czym mówi psalmista.

4. Ułóż modlitwę w intencji Ojczyzny.

5. Przeczytaj poniższy tekst i napisz dlaczego Bóg wybrał Palestynę na miejsce zbawienia.

 

 

 

9 grudnia 2020 r.

Temat: Człowiek przez grzech oddala się od Stwórcy.

 

1. Przeczytaj: Księga Rodzaju rozdział 4 do wiersza 16  ( Rdz 4, 1-16) oraz rozdział 11  do wiersza 9 (Rdz 11,1-9).

Na podstawie tych tekstów ( Słowo Boże )  napisz: Jak przebiega historia ludzi po grzechu pierworodnym? Co czyni grzech w życiu ludzi?

 

2. Przeczytaj fragment Listu apostolskiego Jana Pawła II do młodych całego świata z okazji Międzynarodowego Roku Młodzieży i napisz jakie zadania wskazuje młodym, aby mogli być prawdziwie wolni.

Jesteście także mocni do walki: nie do walki przeciwko człowiekowi w imię jakiejkolwiek ideologii czy praktyki oderwanej od samych korzeni Ewangelii – ale mocni do walki ze złem, z prawdziwym złem: ze wszystkim, co obraża Boga, z wszelką niesprawiedliwością i wyzyskiem, z wszelkim fałszem i zakłamaniem, ze wszystkim, co krzywdzi, poniża, plugawi ludzkie współżycie i obcowanie, z każdą zbrodnią w stosunku do życia – z każdym grzechem.

 Trzeba sięgać stale do korzeni zła i grzechu w dziejach ludzkości i wszechświata – tak jak Chrystus sięgnął do tego korzenia w swej wielkanocnej tajemnicy krzyża i zmartwychwstania. Nie trzeba się lękać nazywać po imieniu pierwszego Sprawcę zła: Złego. Taktyka, jaką stosował i stosuje, polega na tym, aby się nie ujawniać – aby zło, szczepione przez niego od początku, rosło z samego człowieka, z samych ustrojów i układów: … Aby więc człowiek czuł się niejako „wyzwolony” od grzechu, a równocześnie, aby był w nim coraz bardziej pogrążony.

Apostoł mówi: „młodzi jesteście mocni” – trzeba tylko, ażeby „nauka Boża trwała w was”. Wtedy jesteście mocni: potraficie sięgnąć do ukrytych mechanizmów zła, do jego korzeni – zdołacie stopniowo przemienić świat, przeobrazić go, uczynić bardziej ludzkim, bardziej braterskim – i równocześnie: bardziej Bożym. Nie można bowiem odrywać świata od Boga i przeciwstawiać go Bogu w sercu człowieka. I nie można człowieka odrywać od Boga i przeciwstawiać go Bogu. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

27 października

Temat: Lectio divina

Proszę przygotować tekst Mk 4,1-9: według 4 punktów. Zapis w zeszycie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

09 czerwca 2020 r.

PROSZĘ O PRZYGOTOWANIE PRACY: Ja wyglądało życie pierwszych chrześcijan ( na podstawie także Dziejów Apostolskich )

To ni ma być notatka ale opracowanie tematu.

Pracę proszę przesłać najpóźniej do środy na pocztę parafii.

 

 

Tematy 5-6 na tydzień: 25- 29 maja

6. Temat:Zesłanie Ducha Świętego – narodziny Kościoła.

Idąc w niedzielę lub święta do kościoła lub kaplicy nie zastanawiamy się jak powstał Kościół i jakie jest jego zadanie. Często zniechęceni otoczeniem lub własnymi doświadczeniami mówimy rodzicom, że nie chcemy iść do kościoła bo nam nic nie daje. Czy rzeczywiście? Po co nam Kościół? Co to jest ten „Kościół”. Jaki jest jego cel?

Kościół z łac. Ecclesia – zgromadzenie, powstał w Dniu Pięćdziesiątnicy. Wprawdzie Jezus wybrał swoich apostołów trzy lata wcześniej, jednak bez pomocy Ducha Świętego nie byli oni gotowi na zadania jakie im przygotował.

Wysłuchaj uważnie: www.youtube.com/watch?v=v20Sve8ePfA

W pięćdziesiąt dni po Zmartwychwstaniu w czasie żydowskiego święta plonów – Pięćdziesiątnicy, na apostołów ukrywających się w Wieczerniku zstąpił Duch Boży:

Zesłanie Ducha Świętego
Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.
Przebywali wtedy w Jerozolimie pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak przemawiali w jego własnym języku. (…) słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże». Zdumiewali się wszyscy i nie wiedzieli, co myśleć: «Co ma znaczyć?» – mówili jeden do drugiego.” Dz 2,1-12

Dopiero to wydarzenie wyzwoliło w Apostołach odwagę i moc do wykonania polecenia Jezusa: „idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu, chrzcząc w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”.
Tego samego dnia Piotr wygłosił do mieszkańców Jerozolimy i przybyszów pierwszą katechezę w dziejach Kościoła:

Jezus z Nazaretu był człowiekiem, którego posłannictwo potwierdził sam Bóg przez to, że za Jego sprawą dokonał na waszych oczach wielu niezwykłych czynów, cudów i znaków, o czym sami dobrze wiecie. Otóż On to właśnie, zgodnie z odwiecznym planem powziętym przez Boga, został wam wydany, a wy, posługując się bezbożnikami, przybiliście Go do krzyża i pozbawiliście życia. Ale Bóg wskrzesił Go z martwych, uwolnił od więzów śmierci, gdyż było nie do pomyślenia, żeby wzięła nad Nim górę. Został On wywyższony [i zasiadł] po prawicy Boga. Otrzymał też od Ojca obietnicę Ducha Świętego i zesłał Go [na nas], jak to sami widzicie i słyszycie.
Niech więc cały naród izraelski trwa w przekonaniu niewzruszonym, że Bóg uczynił i Panem, i Mesjaszem tego właśnie Jezusa, którego wyście ukrzyżowali.” Dz 2, 22-24. 33. 3

Apostołowie mówili, że Jezus Chrystus jest obiecanym Mesjaszem, którego posłannictwo poświadczył Bóg przez cuda i znaki jakich dokonywał. Mówili, że poniósł śmierć na krzyżu by mogło dokonać się odkupienie każdego kto uwierzy w Niego. Mówili, że zmartwychwstał i wstąpił do Ojca, do nieba.

Zadanie w zeszycie: Na podstawie fragmentu wymień czym charakteryzowali się pierwsi chrześcijanie.

Trwali (…) w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.” Dz 2,42-47

 

5. Temat: Czyste spojrzenie na świat.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

Świat jest pełen nieczystości – w codziennych rozmowach, w mediach. Duch tego czasu ma na celu zaspokoić nasze pożądliwości. Nieprzyzwoita mowa jest na porządku dziennym, a ludzie nie wstydzą się swojego złego postępowania. Media i portale społecznościowe pełne są obrazów i zdarzeń przedstawiających ludzkie niezadowolenie, szyderstwo, bluźnierstwo, próżność, krytykę, pesymizm, a zwłaszcza nieczystość i pożądliwość. Wygląda to tak, że codziennie, ze wszystkich stron i w różnym stopniu jesteśmy bombardowani „złymi” i „dobrymi” wiadomościami.

Faktem jest, że w swojej naturze mam chęci i skłonności, które budzą się pod wpływem tych zewnętrznych impulsów i oddziaływań. Pojawiają się w myślach i uczuciach, jako irytacja, pogarda, krytyka, nieczystość, próżność, zwątpienie, itd. A co z oczyszczaniem samego siebie i zachowaniem swojego serca w czystości? Jeśli przyrównam moje serce i zmysł do źródła, zdam sobie sprawę, jak wielkie to ma znaczenie. Mała ilość skażonej wody zanieczyszcza czystą wodę w całej studni, a zanieczyszczona studnia nie stanie się od razu czysta, kiedy tylko dolejemy do niej czystej wody. By oczyścić taką studnię, należy usunąć wszystkie zanieczyszczenia, ale żeby ją utrzymać w czystości, trzeba ją trzymać z dala od wszelkich możliwych źródeł skażenia.

Tak samo jest z moim duchowym życiem. Moje chęci i pożądliwości reagują w różnych sytuacjach i próbują wejść do mojego serca i zmysłu, jak krople zanieczyszczonej wody do studni. Jeśli pozwolę żyć tym myślom, zostanę skażony grzechem, a jego wpływ zaczyna wzrastać i rozszerzać się w moim życiu. Dając miejsce nieczystym myślom, albo poddając się ciekawości i pożądliwości oczu, powstaje szczelina  i prędzej czy później stanę się niewolnikiem swoich chęci i pożądliwości. „Mała” zazdrosna myśl, której pozwalam żyć, rośnie jak nowotwór, a ja stopniowo staję się zgorzkniałą i skłonną do krytyki osobą.

W swojej dobroci i miłosierdziu Bóg jest gotowy, by przebaczyć mój grzech i całkowicie mnie oczyścić. Zanieczyszczenia zostają usunięte a ja ponownie staję się „czystą studnią.” Teraz oczywiście muszę zatroszczyć się o to, by ją utrzymać w czystości.

Po co narażać się na zanieczyszczenie?

Nie zawsze mam możliwość uniknąć czegoś, co zobaczę, czy usłyszę a co wywołuje reakcję w moim ciele. Kiedy więc jestem kuszony, istnieje droga wyjścia: muszę modlić się, walczyć i cierpieć, by pozostać czystym i przezwyciężyć zło. Bóg daje mi Ducha Świętego, który mnie prowadzi oraz daje moc, jakiej potrzebuję, by zwyciężyć.

Jednak nie wszystkie pokuszenia są nieuniknione. Istnieje więc inna strategia nazachowanie się w czystości: Uciekać! Ma to związek z moim nastawieniem i nadzieją. W jakim kierunku ma zdążać moje życie? Nie potrafię uniknąć wszelkich złych wpływów, lecz nie muszę ich szukać, ani ich akceptować.

Narażając się na te oddziaływania, moje oczy są kuszone do tego, by patrzeć, mój język, by coś powiedzieć, a umysł jest kuszony, by myśleć o czymś, o czym w innym wypadku nigdy bym nie pomyślał. Jeśli chcę zobaczyć Boga, dlaczego miałbym pozwolić moim oczom błądzić, czytać i patrzeć na wszelkiego rodzaju materiały zanieczyszczone bluźnierstwem, pogardą, szyderstwem, nieczystością i nieprzyzwoitością? Po co subskrybować media i portale społecznościowe, które bawią się tymi pożądliwościami, mimo, że czynią to „sporadycznie”? Jeśli nie jestem całym sercem oddany Bogu, szybko znajdę jakąś wymówkę. „To nie jest takie złe.” „Z tym sobie poradzę; przecież wiem na czym stoję.” „To jest takie śmieszne i zabawne, że toleruję przekleństwa zawarte w tym.”

Być może myślę, że uporam się z tym wszystkim, bo jestem już do tego przyzwyczajony. To już nie ma na mnie wpływu. Jednak tutaj powinno zaświecić się czerwone światełko, które ostrzega: Czy z czasem, stopniowo nie staję się niewrażliwy na rzeczy, do których Bóg odczuwa wstręt? Czy są one dla mnie zwyczajne, ponieważ są zwyczajne i normalne dla świata? Czy otwieram się na nieczystość, bo „jestem do niej przyzwyczajony”?

Moja nadzieja i powołanie

Niewłaściwe jest, aby ktoś, kto przygotowuje się na spotkanie z Jezusem i Bogiem, stał się obojętny, niewrażliwy na grzech i sprawy tego świata, narażając się na coś, czego można było uniknąć. Jak mogę oczekiwać, że zachowam swoje serce w czystości, mając takie nastawienie?

Zastanówcie się na jakie pokusy przeciwko czystości jesteśmy wystawieni w dzisiejszym świecie? Zapisz odpowiedź w zeszycie.
Podczas wieczornej modlitwy pomódl się za ludzi zniewolonych różnymi nałogami.

 

 

 

Tematy 3-4 na tydzień: 18- 22 maja

4. Temat: Moja postawa wobec bliźnich.

Zapis w zeszycie:

„Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”.

Do którego błogosławieństwa odnoszą się powyższe Słowa Jezusa? Odpowiedź w zeszycie.

Napisz uczynki miłosierdzia co do ciała i co do duszy w zeszycie w dwóch kolumnach. Naucz się ich.

Znajdź świętych, którzy pełnili te uczynki i zapisz w zeszycie na czym ich działalność polegała

 

 

3. Temat: Błogosławieństwa prawem Królestwa Bożego.

W oczach wielu ludzi poczucie szczęścia wiąże się głównie z posiadaniem
bogactw materialnych, osiągnięciem sukcesu zawodowego oraz zdobyciem sławy i władzy. Według różnych definicji słownikowych szczęście to: powodzenie w przedsięwzięciach oraz pomyślny zbieg okoliczności, który daje uczucie zadowolenia.
Każdy człowiek chce być szczęśliwy, ponieważ jest w ten sposób stworzony przez Boga. Istniejemy, ponieważ jesteśmy powołani do życia w szczęściu, które do tego się nie kończy, ale trwa wiecznie. Z tego powodu ludzie ciągle starają się odnaleźć drogę prowadzącą do szczęścia, a potem podążać nią całe życie.
Jeżeli jednak prowadzą swoje poszukiwania w oderwaniu od Stwórcy, który obdarzył ich życiem, to błądzą po omacku w ciemnościach własnych pragnień, wad, pokus, przyzwyczajeń lub złych rad innych ludzi. Najczęściej koncentrują się na tym, co przemijając nie trwa wiecznie, czyli na dobrach materialnych, władzy i sławie. Posiadanie ich pozwala odczuć satysfakcję, która jednak po jakimś czasie mija, pozostawiając bolesną pustkę. Dodatkowo: ten, kto posiada majątek, boi się, że ktoś mu go ukradnie, ten kto ma władzę – obawia się, że zostanie mu odebrana, a sławny – ciągle sprawdza, czy ktoś inny przypadkiem
nie stał się sławniejszy. Szatan zaś nieprzerwanie dokłada wszelkich starań, aby to pozorne szczęście całkowicie zaślepiało człowieka, odwracając jego uwagę od prawdziwej biedy, marności i powierzchowności jego życia. Pragnie w ten sposób na zawsze oddalić człowieka od Boga oraz uczynić go nieszczęśliwym na całą wieczność.
Wiele osób uważa ludzi biednych, smutnych, pokornych, cichych i nastawionych pokojowo za życiowe niedorajdy, którym nic się nie udaje. Nie mieści im się w głowie możliwość, że ktoś, kto ociera z policzków prawdziwe łzy bólu i smutku może być pomimo tego człowiekiem szczęśliwym. Właśnie o takiej, zupełnie niepojętej dla ludzi sytuacji naucza Pan Jezus. Na początku swojej działalności poszedł na górę, która dziś nazywa się Górą Błogosławieństw. Za Nim podążyły tłumy uczniów. Wchodzenie na górę zawsze wiąże się z wysiłkiem, odczuwaniem

Błogosławieni, czyli szczęśliwi zmęczenia i pokonywaniem własnych słabości. Góry uczą ludzi pokory, a podjęty wysiłek wynagradzają
niepowtarzalnymi i pięknymi widokami. Na Górze Synaj Bóg wśród grzmotów, trzęsienia ziemi i ognia zawarł Stare Przymierze z Izraelitami.
Jedynie Mojżesz mógł wejść na górę, ponieważ inni ludzie przypłaciliby spotkanie z Bogiem swoim życiem.
Na Górze Błogosławieństw Pan Jezus, którego papież Benedykt XVI nazywa nowym Mojżeszem, rozszerza dawne Przymierze na wszystkie narody.
Nie jest to już pustynia, ale pełne zieleni miejsce z przepięknym widokiem
na jezioro Genezaret. W osobie Pana Jezusa moc i wielkość Boga ukazuje się w Jego łagodności i pełnej pokoju bliskości, która
wkrótce stanie się ukrzyżowaną miłością. Pan Jezus
nauczał ludzi, siedząc na skale, co podkreślało Jego władzę Nauczyciela Izraelitów i wszystkich ludzi. Jego uczniowie, to wszyscy ludzie, którzy podążają za Nim, podejmując trud fizycznej i duchowej wspinaczki.
To ludzie, którzy z uwagą słuchają Jego słów i naśladują Go w codziennym życiu. Zanim jednak Pan Jezus rozpoczął swoją naukę, najpierw popatrzył na swoich uczniów: A On podniósł oczy na swoich uczniów i mówił (…) (Łk 6,20)
Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą
nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. (Mt 5, 3-10 )

Kogo zobaczył Pan Jezus? Kto poszedł za Nim i z uwagą słuchał?
Byli to ludzie gotowi do przyjęcia i niesienia w swoim życiu krzyża. Ludzie
szczególnie bliscy Chrystusowi: znienawidzeni, prześladowani, ubodzy
i smutni. Nazwał ich ludźmi szczęśliwymi i wypowiedział w ich stronę słowa
.

Obietnice Pana Jezusa mają wymiar eschatologiczny, jednak mogą wypełniać się już tu na ziemi. Dzieje się tak wtedy, gdy człowiek chce patrzeć na swoje życie po Bożemu i idzie dzień za dniem razem z Jezusem. Chrystus widzi przeżywane
przez niego udręki i sprawia, że w jedności z Nim stają się radością.
Błogosławieństwa ukazują prawdziwe życie uczniów wierzących
w Chrystusa.

Św. Paweł opisywał to w następujący sposób:
Uchodzący za oszustów, a przecież prawdomówni,
niby nieznani, a przecież dobrze znani, niby
umierający, a oto żyjemy, jakby karceni, lecz nie
uśmiercani, jakby smutni, lecz zawsze radośni,
jakby ubodzy, a jednak wzbogacający wielu, jako
ci, którzy nic nie mają, a posiadają wszystko. (2
Kor 6, 8-10)
Choć za życia przychodzi uczniom Chrystusa doświadczać trudności i cierpień, to mają udział w Jego ZMARTWYCHWSTANIU i ta
prawda jest ich błogosławieństwem – źródłem prawdziwego szczęścia. Daje wewnętrzną siłę i niezłomność, której nic i nikt nie pokona: ani
łzy, ból, cierpienie i smutek, ani prześladowanie i uwięzienie.
W porównaniu z wiecznością, życie na ziemi trwa tylko chwilę. Warto poświęcić je na zdobywanie swojej własnej góry prowadzącej do

O jakich ludziach mówią Błogosławieństwa?
Błogosławieństwa mówią o ludziach, którzy są szczęśliwi pomimo doświadczanych na ziemi trudności. Źródłem ich szczęścia jest udział w Zmartwychwstaniu Chrystusa.
ZAPIS W ZESZYCIE

Wstaw właściwe uzupełnienia: dam ci odpowiednie słowa; udzielę
ci swojego miłosierdzia; nazwę ciebie Bożym synem; pocieszę ciebie i będę twoją radością; dam ci królestwo niebieskie; będę twoim bogactwem; wypełnię twoje życie sprawiedliwością; przyjdę na spotkanie z tobą.

Błogosławieństwa to obietnice Pana Jezusa.
Chrystus zapewnia Ciebie:
Jeżeli będziesz ubogi, Ja
Jeżeli będziesz smutny, Ja
Jeżeli nie będziesz miał nic do powiedzenia, Ja
Jeżeli będziesz dążył do sprawiedliwości, Ja
Jeżeli będziesz człowiekiem miłosiernym, Ja
Jeżeli będziesz miał czyste serce, Ja
Jeżeli będziesz wprowadzał pokój, Ja
Jeżeli dla sprawiedliwości będziesz cierpiał prześladowanie Ja

Napisz, w jaki sposób rozumiesz stwierdzenie, „że człowiek święty nie chce
świecić swoim światłem, ale blaskiem Boga”.

NAUCZ SIĘ BŁOGOSŁAWIEŃSTW NA PAMIĘĆ.

2. Temat: Zbawcza działalność Jezusa Chrystusa.

Czym jest zbawienie? Wyjaśnij pojęcie.

Na czym polega zbawcza działalność Jezusa?Odpowiedz na podstawie Ewangelii. Podaj jeden fragment Ewangelii.

W punktach napisz co należy do zbawczej działalności Jezusa.

 

  1. Temat: Jezus Chrystus postacią historyczna.

 

Warto przypomnieć tutaj wiadomości na temat chrześcijańskich źródeł mówiących o Jezusie tj. o Ewangeliach:
Św. Mateusz był z zawodu celnikiem, swoją Ewangelię adresował do Żydów. Grecka wersja Ewangelii wg św. Mateusza powstała ok. 70-80 roku. Jego symbolem jest człowiek uskrzydlony.
Św. Marek pisał swoją Ewangelię ok 67 – 70 r. w Rzymie i adresował przede wszystkim do Rzymian. Jego symbolem jest lew. Ewangelia wg św. Marka jest zapisem nauczania św. Piotra, dla którego Marek był tłumaczem i sekretarzem.
Św. Łukasz z zawodu był lekarzem. Napisał swoją Ewangelię w latach 80-tych pierwszego wieku i adresował ją do chrześcijan pogańskiego pochodzenia. Jego symbolem jest wół.
Św. Jan napisał swoją Ewangelię w Efezie ok. 90 r. był umiłowanym uczniem Jezusa. Jego symbolem jest orzeł.

NOTATKA W ZESZYCIE

„Historia to nauka o przeszłości oparta na źródłach (świadectwach). Wydarzenia historyczne poznajemy na podstawie źródeł pisanych, mówionych i rzeczowych (np. wykopaliska)
O Jezusie Chrystusie mówią źródła:
– chrześcijańskie (Nowy Testament i pisma ojców apostolskich),
– źródła żydowskie (Józef Flawiusz, „Dawne Dzieje Izraela” oraz Talmud – dzieło uczonych żydowskich)
– źródła pogańskie (rzymskie, greckie, syryjskie)”

Co mówią Ewangelie na temat  historyczności Jezusa? Należy podać w punktach.

Przeczytaj teksty źródłowe:

Korneliusz Tacyt (ok. 55-120 po Chr.), jeden z najwybitniejszych historyków starożytnego Rzymu, napisał „Roczniki” w których opisał historię od śmierci Augusta w 14 r. do śmierci Nerona w 68 r. Drugie jego dzieło, „Dzieje” jest zapisem historii od śmierci Nerona w 68 r. do śmierci Domicjana w 96 r. Opisując panowanie cesarza Nerona, wspomina o rozpowszechnionej w Rzymie hańbiącej pogłosce, że pożar miasta został spowodowany przez władcę celowo. Aby usunąć podejrzenia – jak pisze Tacyt – „podstawił Neron winowajców i dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych, których znienawidzono dla ich sromot, a których gmin chrześcijanami nazywał. Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata; a przytłumiony na razie zgubny. zabobon znów wybuchnął, nie tylko w Judei gdzie się to zło wylęgło, lecz także w stolicy (Roczniki XV, 44).
Nauka i obrzędy chrześcijan były niezrozumiałe dla Rzymian. Chrześcijanie rezygnowali z kultu bogów rzymskich oraz nie chcieli oddawać cezarowi boskiej czci. Dlatego traktowano ich jako zdrajców. Rzymianie nie rozumieli też, dlaczego chrześcijanie nie aprobują rzymskich rozrywek takich jak walki gladiatorów na śmierć i życie.

SWETONIUSZ

Swetoniusz był rzymskim historykiem, urzędnikiem na dworze cesarza Hadriana i kronikarzem domu cesarskiego . Napisał dzieło „Żywoty cezarów”. W Żywocie Klaudiusza (XXV,4) wspomina:
„Żydów wypędził z Rzymu, bo bezustannie wichrzyli, podżegani przez jakiegoś Chrestosa”. Słowo Chrestos jest niewątpliwie odpowiednikiem tytułu Christos. Ówcześnie w języku samogłoski „i” oraz „e” wymawiano naprzemiennie (zjawisko itacyzmu). Św. Łukasz opisuje także w Dziejach Apostolskich, że Klaudiusz wysiedlił z Rzymu wszystkich Żydów, w tym Pryscyllę i Akwilę, małżeństwo chrześcijan zaprzyjaźnionych ze św. Pawłem z Tarsu (zob. Dzieje Apostolskie 18,2). Owo wysiedlenie odbywało się w 49 r.
Swetoniusz wspomina także o pożarze jaki zniszczył Rzym w 64 r.: „ukarano torturami chrześcijan, wyznawców nowego i zbrodniczego zabobonu” (Żywoty cezarów).
Apostołowie pierwotnie głosili Słowo Boże w żydowskich synagogach w różnych miastach rozsianych po Cesarstwie Rzymskim, a dopiero później wśród Greków i Rzymian. Burzliwe spory (a nawet zamieszki) wśród Żydów o to czy Jezus jest Mesjaszem zwróciły uwagę władz politycznych. Chrześcijanie mówiący o królowaniu Chrystusa, wzbudzili wśród Rzymian obawy, że jakiś rebeliant przygotowuje spisek przeciwko władzy. Cesarz Klaudiusz chciał najwyraźniej pozbyć się problemu więc wysiedlił z Rzymu wszystkich Żydów.

PILINIUSZ MŁODSZY

Piliniusz Młodszy, gubernator w Bitynii (Azja Mniejsza) ok. 110 r. zwrócił się w liście do cesarza Trajana, aby zasięgnąć rady w sprawie chrześcijan. Próbował zmuszać ich aby złorzeczyli Chrystusowi i pokłonili się przed posągiem Trajana. Skazywał na śmierć tak wielu chrześcijan – mężczyzn i kobiet, chłopców i dziewczyn, że z czasem zaczął zastanawiać się czy powinien skazywać wszystkich, czy tylko niektórych. Pisał że: „mieli zwyczaj w określonym dniu o świcie zbierać się i śpiewać na przemian pieśni ku czci Chrystusa jako Boga, i że związali się przysięgą dotyczącą nie jakichś występków, lecz że nie będą popełniać kradzieży, rozbojów, cudzołóstwa, że nie będą składać fałszywej przysięgi ani zapierać się wobec żądających zwrotu powierzonej im własności”.
Znaczące jest, że według relacji Pliniusza, chrześcijanie czcili „Chrystusa jako boga”, a nie „swojego boga Chrystusa”. Ten drobny szczegół świadczy, że chodzi tu o człowieka, postać historyczną.

LUKIAN Z SAMOSATY

Lukian z Samosaty, grecki satyryk z połowy II w. opisuje chrześcijan z dużą rezerwą, wręcz drwiną i wspomina o Chrystusie jako o ukrzyżowanym mędrcu, który wprowadził nowe prawa: „Do dziś czczą jak wiadomo tamtego wielkiego Człowieka, ukrzyżowanego w Palestynie za to, że wprowadził między ludzi te nowe obrzędy. […] Żywią bowiem ci nieszczęśliwi przekonanie, że po wsze czasy będą nieśmiertelni i że ich życie trwać będzie na wieki. Dlatego też lekceważą śmierć i wielu z nich dobrowolnie się na nią wydaje. Nadto pierwszy prawodawca wzbudził w nich przekonanie, że wszyscy nawzajem są braćmi, z chwilą gdy sie nawrócą, wyprą bogów helleńskich, uczczą tego ukrzyżowanego mędrca i będą pędzić życie wedle jego praw. Do wszystkiego więc odnoszą się z równym lekceważeniem i wszystko uważają za wspólne dobro”. (Lukian z Samosaty, „O zgonie Peregrinosa”).
Chrześcijanie byli prześladowani za wiarę. Rzymianie zwrócili uwagę, że wielu z nich odznacza się ogromną odwagą i wolą raczej wybrać śmierć niż wyprzeć się wiary w Chrystusa.

MARA BAR SERAPION

Mara Bar-Serapion, Syryjczyk, zwolennik filozofii stoickiej, przebywając w więzieniu, ok. roku 73. napisał list do syna, w którym zachęca go do zdobywania mądrości i nazywa Jezusa mądrym królem. Porównuje on Jezusa do greckich filozofów, którzy zostali odrzuceni przez ludzi. Następujące po ich śmierci klęski, interpretował jako karę za zamordowanie dobrych i sprawiedliwych mędrców. Fakt, że Żydzi przegrali wojnę z Rzymianami interpretuje jako karę za ukrzyżowanie Jezusa.
Pisał: „Jaką korzyść odnieśli Ateńczycy z wydania Sokratesa na śmierć? Przyszedł na nich głód i zaraza jako pomsta za ich zbrodnię. Jaką korzyść wynieśli mieszkańcy Samos ze spalenia Pitagorasa? W jednej chwili kraj ich został zasypany piaskiem. Jaką korzyść osiągnęli Żydzi, że skazali swego mądrego króla? Przecież wkrótce potem znikło ich królestwo. Sprawiedliwie Bóg pomścił tych trzech mędrców. Ateńczycy poginęli z głodu, tych z Samos pochłonęło morze, Żydzi – zrujnowani i wypędzeni ze swojego kraju – żyją w całkowitym rozproszeniu. Lecz Sokrates nie umarł całkowicie – żył nadal w naukach Platona.; Pitagoras nie umarł całkowicie – żył nadal w posągu Hery. Nie umarł także całkowicie mądry król – żył nadal w swojej nauce”.
Autor tych słów, z pewnością nie był chrześcijaninem, w innym miejscu daje też wyraz swoim poglądom politeistycznym, jednak potwierdza istnienie Jezusa. W Syrii żyło wielu chrześcijan, stąd autor z pewnością słyszał od nich o mądrości Jezusa i jego królowaniu, dlatego nazywa Go „mądrym królem”.

Którzy historycy i co mówią o Jezusie? Notatka